37 - و قوم نوح را هنگامى كه تكذيب رسولان كردند غرق نموديم ، و آنها را درس عبرتى براى مردم قرار داديم ، و براى ستمگران عذاب دردناكى فراهم ساختيم . 38 - ( همچنين ) قوم عاد و ثمود و اصحاب الرس ( گروهى كه درخت صنوبر را مىپرستيدند ) و اقوام بسيار ديگرى را كه در اين ميان بودند هلاك كرديم . 39 - و براى هر يك از آنها مثلها زديم و ( چون سودى نداد ) هر يك از آنها را در هم شكستيم و هلاك كرديم . 40 - آنها از كنار شهرى كه باران شر ( بارانى از سنگهاى آسمانى ) بر آن باريده بود ( ديار قوم لوط ) گذشتند ، آيا آن را نديدند ؟ ( آرى ديدند ) ولى آنها به رستاخيز ايمان ندارند . تفسير : اينهمه درس عبرت و اينهمه بيخبرى ! در اين آيات ، قرآن مجيد براى دلدارى پيامبر ص و مؤمنان از يك سو و تهديد مشركان بهانه جو كه نمونه سخنانشان در آيات پيشين گذشت از سوى ديگر به تاريخ اقوام گذشته و سرگذشت شوم آنها اشاره كرده و مخصوصا روى شش قوم ( فرعونيان ، قوم نوح ، قوم عاد ، ثمود ، اصحاب الرس ، و قوم لوط ) تكيه مىكند و درسهاى عبرتى كه از سرگذشت اين اقوام به طور كاملا فشرده و گويا منعكس مىكند . نخست مىفرمايد : « ما به موسى ، كتاب آسمانى داديم ، و برادرش هارون را براى كمك ، همراهش ساختيم » ( * ( وَلَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ وَجَعَلْنا مَعَه أَخاه هارُونَ وَزِيراً ) * ) . زيرا آنها برنامه سنگينى براى مبارزه در برابر فرعونيان بر دوش داشتند و مىبايست ، اين كار انقلابى مهم را با كمك يكديگر به ثمر بنشانند .