هم اكنون اگر به وضع بسيارى از كشورهاى اسلامى مخصوصا آنها كه زير سلطه فرهنگى شرق و غرب زندگى مىكنند نظر بيفكنيم مىبينيم قرآن در ميان آنها به صورت يك كتاب تشريفاتى درآمده است ، تنها الفاظش را با صداى جالب از دستگاههاى فرستنده پخش مىكنند ، و جاى آن در كاشى كاريهاى مساجد به عنوان هنر معمارى است ، براى افتتاح خانه نو ، و يا حفظ مسافر ، و شفاى بيماران ، و حد اكثر براى تلاوت به عنوان ثواب از آن استفاده مىكنند . حتى گاه كه با قرآن استدلال مىنمايند هدفشان اثبات پيشداوريهاى خود به كمك آيات با استفاده از روش انحرافى تفسير به رأى است . در بعضى از كشورهاى اسلامى مدارس پر طول و عرضى به عنوان مدارس « تحفيظ القرآن » ديده مىشود ، و گروه عظيمى از پسران و دختران به حفظ قرآن مشغولند ، در حالى كه انديشه‌هاى آنها گاهى از غرب و گاه از شرق ، و قوانين و مقرراتشان از بيگانگان از اسلام گرفته شده است ، و قرآن فقط پوششى است براى خلافكاريهايشان . آرى امروز هم پيامبر ص فرياد مىزند : « خدايا ! قوم من قرآن را مهجور داشتند » ! مهجور از نظر مغز و محتوا ، متروك از نظر انديشه و تفكر و متروك از نظر برنامه‌هاى سازنده اش ! آيه بعد براى دلدارى پيامبر گرامى اسلام ص كه با اين موضعگيرى خصمانه دشمنان مواجه بود مىفرمايد : « و اين گونه براى هر پيامبرى دشمنى از مجرمان قرار داديم » ( * ( وَكَذلِكَ جَعَلْنا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ ) * ) . فقط تو نيستى كه با عداوت سرسختانه اين گروه روبرو شده اى ، همه پيامبران در چنين شرائطى قرار داشتند كه گروهى از « مجرمان » به مخالفت آنها