را مىپوشاند به آن غمام گفته مىشود همچنين به اندوه كه قلب را مىپوشاند غم مىگويند . اين آيه در حقيقت پاسخى است به درخواست مشركان ، و يكى ديگر از بهانه جوئيهاى آنها زيرا آنها انتظار داشتند خداوند و فرشتگان ، طبق اساطير و افسانه‌هاى آنان ، در ميان ابرها به سراغشان بيايند و آنها را به سوى حق دعوت كنند ، در اسطوره‌هاى يهود نيز آمده كه گاه خداوند در لابلاى ابرها ظاهر مىشد ! ( 1 ) . قرآن در پاسخ آنها مىگويد : آرى فرشتگان ( و نه خدا ) روزى به سراغ آنها مىآيند ، اما كدام روز ؟ روزى كه مجازات و كيفر اين بدكاران فرا مىرسد و بيهوده گويىهاى آنها را پايان مىدهد . اكنون ببينيم منظور از شكافته شدن آسمان با ابرها چيست ؟ با اينكه مىدانيم اطراف ما چيزى به نام آسمان كه قابل شكافته شدن باشد وجود ندارد . بعضى از مفسران مانند « علامه طباطبائى » ( رضوان اللَّه عليه ) در تفسير « الميزان » فرموده‌اند : منظور شكافته شدن آسمان عالم شهود و كنار رفتن حجاب جهل و نادانى و نمايان گشتن عالم غيب است ، يعنى انسان در آن روز درك و ديدى پيدا مىكند كه با امروز بسيار متفاوت است ، پرده‌ها كنار مىرود ، و فرشتگان را كه در حال نزول از عالم بالا هستند مىبيند . تفسير ديگر اين است كه منظور از سماء ، كرات آسمانى است كه بر اثر انفجارات پى در پى از هم متلاشى مىشود ، و ابرى كه حاصل از اين انفجارات و متلاشى شدن كوه‌ها است صفحه آسمانها را فرا مىگيرد ، بنا بر اين كرات آسمانى شكافته مىشود ، در حالى كه همراه با ابرهاى حاصل از آن است ( 2 ) .

--> ( 1 ) فى ظلال جلد 6 صفحه 154 ( ذيل آيه مورد بحث ) . ( 2 ) از نظر ادبى « باء » در اين صورت براى ملابست است .