رسيدند خود را گم مىكنند و خدا را فراموش مىنمايند ، حتى گاه فرعونوار كوس « انا اللَّه » مىكوبند ! و از سويى ديگر اين گونه افراد مايلند هر چه بيشتر آزاد باشند و هيچ محدوديتى در كامجويى از لذائذ در كارشان نباشد ، و قيد و بندهايى از قبيل حلال و حرام و مشروع و نامشروع آنها را از رسيدن به هدفهايشان منع نكند ، و به اين دليل نمىخواهند در برابر قوانين و مقررات دينى سر تعظيم فرود آورند و روز حساب و جزا را بپذيرند . هم اكنون نيز طرفداران آئين خدا و تعليمات انبيا در ميان مرفهين زياد نيستند ، و اين مستضعفينند كه طرفداران سرسخت و دوستان با وفاء ايثارگر دين و مذهبند . البته اين سخن در هر دو طرف استثناهايى دارد ولى اكثريت هر دو گروه چنانند كه گفتيم . ضمنا در آيه فوق تنها روى مرفه بودن زندگى خود آنها تكيه نشده ، بلكه روى مرفه بودن زندگى نياكان آنها نيز تكيه شده است ، زيرا هنگامى كه انسان از كودكى در ناز و نعمت پرورش يافت طبيعى است كه ميان خود و ديگران غالبا جدايى و امتياز ببيند و به آسانى حاضر نباشد منافع مادى و زندگى مرفه خود را از دست بدهد . در حالى كه پايبند بودن به فرمان خدا و برنامه‌هاى مذهب نياز به ايثار و گاهى هجرت و حتى جهاد و شهادت دارد ، و گاه تن در دادن به انواع محروميتها و تسليم دشمن نشدن ، و اينها امورى است كه با مزاج مرفهين كمتر سازگار است مگر آنها كه شخصيتشان فوق زندگى ماديشان است كه اگر يك روز بود ، شكر خدا مىگويند و اگر نبود متزلزل و ناراحت نمىشوند ، و به تعبير ديگر آنها بر زندگى ماديشان حاكمند نه محكوم ، اميرند نه اسير !