آيا اين سنگها بر اثر طوفان عظيم از بيابانها كنده شده و بر سر آنها فرود آمد ؟ يا از سنگهاى سر گردان آسمانى بود ، كه به فرمان الهى آنجا فرو ريختند ؟ يا به گفته بعضى ، آتشفشان خاموشى در آن نزديكى بود كه به فرمان خدا به خروش آمد و بارانى از سنگ بر آنها فرو ريخت ؟ دقيقا معلوم نيست ، مسلم اين است كه اين باران مرگبار اثرى از حيات در آن سرزمين آلوده باقى نگذاشت . ( شرح مفصل ماجراى قوم لوط در جلد 9 تفسير نمونه صفحه 178 تا 198 و در جلد 11 از صفحه 104 تا 118 با نكات مختلف آن آمده است ) . باز در پايان اين ماجرا به همان دو جمله اى مىرسيم كه در پايان ماجراهاى مشابهش در اين سوره درباره پنج پيامبر بزرگ ديگر آمده است ، مىفرمايد : « در ماجراى اين قوم ستمگر و ننگين و عاقبت شوم و مرگبار آنها ، آيت و نشانه و درس عبرتى است » ( * ( إِنَّ فِي ذلِكَ لآيَةً ) * ) . « اما اكثر آنها ايمان نياوردند » ( * ( وَما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ) * ) . چه آيت و نشانه اى از اين روشنتر كه شما را به مسائل مهم و سرنوشت سازى آشنا مىكند ، بى آنكه نياز به تجربه شخصى داشته باشيد . آرى تاريخ گذشتگان عبرتى است و آيتى براى آيندگان ، حتى تجربه هم نيست ، زيرا در تجربه بايد انسان متحمل ضايعاتى شود تا نتائجى بگيرد ، اما در اينجا از ضايعات ديگران نتيجه عايد ما مىشود . « و پروردگار تو عزيز و رحيم است » ( * ( وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ) * ) . چه رحمتى از اين برتر كه اقوامى چنين آلوده را فورا مجازات نمىكند و به آنها مهلت كافى براى هدايت و تجديد نظر مىدهد . و نيز چه رحمتى از اين برتر كه مجازاتش خشك و تر را با هم نمىسوزاند