به آخر رسيده است ، در اينجا است كه بايد از اين منطقه آلوده ، خود و كسانى را كه به دعوت او ايمان آورده‌اند نجات دهد ، تا عذاب مرگبار الهى قوم ننگين را در هم كوبد . در مقام نيايش و تقاضا به پيشگاه خداوند برآمده چنين عرض كرد : « پروردگارا ! من و خاندانم را از آنچه اينها انجام مىدهند رهايى بخش » ( * ( رَبِّ نَجِّنِي وَأَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ ) * ) . گرچه بعضى احتمال داده‌اند كه منظور از اهل همه كسانى باشند كه به او ايمان آوردند ، اما آيه 36 سوره ذاريات مىگويد : « تنها يك خانواده بود كه ايمان آورده بودند » فَما وَجَدْنا فِيها غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ . ولى چنان كه قبلا هم اشاره كرديم ، بعضى از تعبيرها كه در آيات مورد بحث آمده نشان مىدهد كه قبلا نيز جمعى به او ايمان آورده بودند كه از آن سرزمين تبعيد شدند . ضمنا از آنچه گفته شد ، اين واقعيت روشن مىشود كه دعاى لوط براى خاندانش روى جنبه‌هاى عاطفى و پيوند خويشاوندى نبود ، بلكه به خاطر ايمانشان بود . خداوند اين دعا را اجابت كرد ، چنان كه مىفرمايد : « ما لوط و خاندانش را همگى نجات داديم » ( * ( فَنَجَّيْناه وَأَهْلَه أَجْمَعِينَ ) * ) . « جز پير زنى كه در ميان آن گروه گمراه باقى ماند » ( * ( إِلَّا عَجُوزاً فِي الْغابِرِينَ ) * ) ( 1 ) .

--> ( 1 ) « غابر » از ماده « غبور » به معنى باقيمانده چيزى است ، و هر گاه جمعيتى از نقطه اى حركت كنند و كسى باقى بماند به او « غابر » مىگويند ، و نيز به همين جهت باقيمانده خاك را « غبار » مىنامند ، و « غبره » به باقيمانده شير در پستان حيوان گفته مىشود .