و بالآخره گاه به معنى هر گونه گناه مىآيد ( چنان كه در آيه 53 زمر مىخوانيم : قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّه إِنَّ اللَّه يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً : « بگو اى بندگان من كه بر خود اسراف كرديد از رحمت خدا مايوس نشويد كه خداوند همه گناهان را مىبخشد » ( . با توجه به آنچه گفتيم رابطه اسراف و فساد به خوبى آشكار مىشود . به گفته « علامه طباطبائى » در « الميزان » عالم هستى يك پارچه نظم و صلاح است و حتى با تضادى كه احيانا در ميان اجزاى آن ديده مىشود تاليف و التيام و هماهنگى فراوان دارد ، اين نظام به سوى اهداف صالحى در جريان است ، و براى هر يك از اجزاى خود ، خط سيرى تعيين مىكند ، حال اگر يكى از اين اجزاء از مدار خود خارج شود و راه فساد را پيش گيرد ، ميان آن و ساير اجزاى اين جهان درگيرى ايجاد مىشود ، اگر توانستند اين جزء نامنظم اسرافكار را به مدار اصليش بازگردانند چه بهتر ، و الا نابودش مىكنند ، تا نظام به خط سير خود ادامه دهد ! . انسان كه يكى اجزاى اين عالم هستى است از اين قانون عمومى مستثنى نيست ، اگر بر اساس فطرت ، بر مدار خود حركت كند و هماهنگ نظام هستى باشد به هدف سعادتبخش كه براى او مقدر شده است مىرسد ، اما اگر از حد خود تجاوز كند و قدم در جاده « فساد در ارض » بگذارد ، نخست خداوند او را گوشمالى داده ، و با حوادث سخط و دردناك او را هشدار مىدهد ، چنان كه در آيه 41 سوره روم مىخوانيم ظَهَرَ الْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِما كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ : « فساد بر صفحه دريا و صحرا بر اثر اعمال مردم آشكار گشت خدا مىخواهد نتيجه سوء پاره اى از اعمال مردم را به آنها بچشاند شايد بازگردند » .