چرا كه همه دعوت واحدى داشتند و تكذيب پيامبرشان صالح در حقيقت تكذيب همه رسولان بود . و بعد از ذكر اين اجمال به تفصيل پرداخته ، مىگويد : « در آن هنگام كه برادر دلسوزشان صالح به آنها گفت : آيا پرهيزگارى پيشه نمىكنيد » ؟ ! ( * ( إِذْ قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صالِحٌ أَ لا تَتَّقُونَ ) * ) . او كه هادى و راهنماى مهربانى همچون يك برادر بود ، برترى جويى و منافع مادى در نظر نداشت ، و به همين جهت قرآن از او تعبير به « اخوهم » كرده ، دعوت خود را مانند همه انبياى الهى از تقوى و احساس مسئوليت آغاز كرد . سپس براى معرفى خويش مىگويد : « من براى شما فرستاده اى امينم » ، و سوابق من در ميان شما شاهد گوياى اين مدعا است ( * ( إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ) * ) . « بنا بر اين تقوا پيشه كنيد و از خدا بترسيد و مرا اطاعت كنيد » كه جز رضاى خدا و خير و سعادت شما چيزى براى من مطرح نيست ( * ( فَاتَّقُوا اللَّه وَأَطِيعُونِ ) * ) . و به همين دليل « من مزد پاداشى در برابر اين دعوت از شما نمىطلبم » و چشم داشتى از شما ندارم ( * ( وَما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْه مِنْ أَجْرٍ ) * ) . من براى ديگرى كار مىكنم و پاداشم بر اوست ، آرى « اجر و پاداش من تنها بر پروردگار عالميان است » ( * ( إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ ) * ) .