خدا بترسيد و پرهيزگارى پيشه كنيد و از من اطاعت نمائيد « كه اطاعتم اطاعت خدا است ( * ( فَاتَّقُوا اللَّه وَأَطِيعُونِ ) * ) . و اگر فكر مىكنيد من سوداى مال در سر مىپرورانم و اينها مقدمه رسيدن به مال و مقامى است بدانيد « من كوچكترين اجرى در برابر اين دعوت از شما نمىخواهم » ( * ( وَما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْه مِنْ أَجْرٍ ) * ) . « اجر و پاداش من تنها بر پروردگار عالميان است » ( * ( إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ ) * ) . همه بركات و نعمتها از او است و من اگر چيزى مىخواهم از او مىخواهم ، كه پروردگار همه ما او است . قرآن در اين بخش از سرگذشت هود و قوم عاد بر چهار قسمت به ترتيب تكيه كرده است : نخست محتواى دعوت هود را كه توحيد و تقوى بوده مشخص مىكند كه در ضمن آيات گذشته خوانديم . سپس به انتقاد از كژيها و اعمال نادرست آنها پرداخته و سه موضوع را به آنها يادآور مىكند ، و در لباس استفهام انكارى آنها را مخاطب ساخته چنين مىگويد : « آيا شما بر هر مكان مرتفعى نشانه اى از روى هوى و هوس مىسازيد » ؟ ! ( * ( أَ تَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ آيَةً تَعْبَثُونَ ) * ) . واژه « ريع » در اصل به معنى مكان مرتفع است و « تعبثون » از ماده « عبث » به معنى كارى است كه هدف صحيح در آن تعقيب نمىشود ، و با توجه به واژه « آيه » كه به معنى نشانه است روشن مىشود كه اين قوم متمكن و ثروتمند براى خودنمايى و تفاخر بر ديگران بناهايى بر نقاط مرتفع كوه‌ها و تپه‌ها ، ( همچون برج و مانند آن ) مىساختند كه هيچ هدف صحيحى براى آن نبود جز اينكه توجه ديگران را به آن جلب كنند و قدرت و نيروى خود را به رخ سايرين بكشند .