آن قلب سقوط مىكند و بى ارزش است » ( 1 ) . 2 - از سويى ديگر مىدانيم علائق شديد مادى ، و دنيا پرستى انسان را به هر انحراف و گناه مىكشاند ، چرا كه حب الدنيا رأس كل خطيئة : « عشق به دنيا سرچشمه هر گناهى است » ( 2 ) و لذا قلب سليم ، قلبى است كه خالى از « حب دنيا » باشد ، همانگونه كه امام صادق ع در حديث ديگرى در ذيل همين آيه فرمود : هو القلب الذى سلم من حب الدنيا : « اين قلبى است كه از عشق دنيا سالم باشد » ( 3 ) . با توجه به آيه 197 سوره بقره « وَتَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوى » . « توشه برگيريد كه بهترين توشه براى آن جهان پرهيزگارى است » روشن مىشود كه قلب سليم قلبى است كه بر اثر سلامت سرچشمه تقواى الهى گردد . 3 - آخرين سخن اينكه قلب سليم قلبى است كه جز خدا در آن نباشد ، آن گونه كه امام صادق در پاسخ سؤالى پيرامون اين آيه فرمود : القلب السليم الذى يلقى ربه و ليس فيه احد سواه : « قلب سليم قلبى است كه خدا را ملاقات كند در حالى كه غير از او در آن نباشد » ( 4 ) . ناگفته پيدا است كه منظور از « قلب » در اين گونه موارد روح و جان آدمى است . در روايات اسلامى پيرامون قلب و سلامت آن و آفاتى كه بر آن وارد مىشود و راه مبارزه با اين آفات مطالب فراوانى آمده است كه از مجموع آنها اين منطق اسلامى كاملا آشكار است كه اسلام قبل از هر چيز به زير بناى فكرى و عقيدتى

--> ( 1 ) مجمع البيان ذيل آيات مورد بحث . ( 2 ) بحار جلد 70 صفحه 239 . ( 3 ) تفسير صافى ذيل همين آيه . ( 4 ) كافى طبق نقل صافى ذيل آيه مورد بحث .