سپس افق ديد خود را از اين دنيا برگرفته و متوجه سراى جاودانه آخرت مىكند و به دعاى چهارمى پرداخته چنين مىگويد : « خداوندا مرا از وارثان بهشت پر نعمت قرار ده » ( * ( وَاجْعَلْنِي مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ ) * ) . بهشتى كه نعمتهاى معنوى و مادى در آن موج مىزند ، نعمتهايى كه نه زوالى دارد ، و نه ملالى ، نعمتهايى كه براى ما زندانيان جهان دنيا حتى قابل درك نيست نه از مغزهايمان گذشته و نه چشمهايمان ديده و نه گوشهايمان شنيده است ! . سابقا گفته‌ايم تعبير به « ارث » در مورد بهشت يا به خاطر آنست كه ارث به معنى دستيابى به نعمتى است بى رنج و تعب و مسلما آن همه نعمتهاى بهشتى در برابر طاعات ناچيز ما موهبتى بى رنج و تعب است ، و يا به خاطر آنست كه طبق روايات هر انسانى خانه اى در بهشت و خانه اى در دوزخ دارد هنگامى كه دوزخى شود خانه بهشتيش به ديگران مىرسد . در پنجمين دعا نظرش را متوجه عموى گمراهش كرده و طبق وعده اى كه به او قبلا داده بود كه من براى تو استغفار مىكنم چنين مىگويد : « خداوندا ! پدرم ( عمويم ) را بيامرز كه او از گمراهان بود » ( * ( وَاغْفِرْ لأَبِي إِنَّه كانَ مِنَ الضَّالِّينَ ) * ) . اين وعده را ابراهيم طبق صريح آيه 114 سوره توبه « وَما كانَ اسْتِغْفارُ إِبْراهِيمَ لأَبِيه إِلَّا عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَها إِيَّاه » قبلا به او داده بود و هدفش اين بود كه از اين طريق بتواند در قلب او نفوذ كند ، و او را به سوى ايمان بكشاند ، لذا به او چنين قولى داد و به اين قول نيز عمل كرد ، و طبق روايتى از ابن عباس نقل شده كرارا براى « آزر » استغفار نمود ، اما هنگامى كه « آزر » در حال كفر از دنيا رفت و دشمنى او در برابر آئين حق مسلم شد ابراهيم استغفار را قطع كرد