هم در عالم تكوين هدايت كرده و وسائل حيات مادى و معنوى در اختيارم گذارده ، و هم در عالم تشريع ، وحى و كتاب آسمانى ، براى من فرستاده است . ذكر كلمه « فاء » بعد از آفرينش ، اشاره به اين است كه هدايت از خلقت جدا نيست و دوش به دوش آن ، همه جا پيش مىرود ، و جمله « يهدين » كه به صورت « فعل مضارع » آمده است دليل روشنى بر استمرار هدايت و نياز انسان به او در تمام عمر است . گويى ابراهيم ع با اين سخن ، بيانگر اين حقيقت است كه من از لحظه خلقتم ، هميشه با او بوده‌ام و در همه حال با اويم ، حضور او را در زندگى خود احساس مىكنم ، او دوستى است كه رشته اى در گردنم افكنده و مىبرد هر جا كه خاطر خواه او است ! پس از بيان نخستين مرحله ربوبيت ، يعنى هدايت بعد از آفرينش ، به نعمتهاى مادى پرداخته مىگويد : « او كسى است كه مرا غذا مىدهد و سيراب مىكند » ( * ( وَالَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَيَسْقِينِ ) * ) . آرى من همه نعمتها را از او مىبينم ، پوست و گوشت من ، آب و غذاى من ، همه از بركات او است . نه تنها در حالت صحتم مشمول نعمتهاى اويم ، بلكه « هنگامى كه بيمار شوم او است كه مرا شفا مىدهد » ( * ( وَإِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ ) * ) . با اينكه بيمارى نيز گاهى از ناحيه او است ، اما براى رعايت ادب در سخن آن را به خود نسبت مىدهد .