درست هنگامى كه آخرين نفر از بنى اسرائيل از دريا بيرون آمد و آخرين نفر از فرعونيان داخل دريا شد فرمان داديم آبها به حال اول بازگردند ، امواج خروشان يك مرتبه فرو ريختند و سر بر هم نهادند ، فرعون و لشكرش را همچون پرهاى كاه با خود به هر جا بردند ، در هم كوبيدند و نابود كردند . قرآن در يك عبارت كوتاه اين ماجرا را بيان كرده مىگويد : « سپس ديگران را غرق كرديم » ( * ( ثُمَّ أَغْرَقْنَا الآخَرِينَ ) * ) . و به اين ترتيب همه چيز در يك لحظه پايان گرفت ، بردگان اسير آزاد شدند و جباران مغرور گرفتار و نابود گشتند ، تاريخ و رق خورد ، تمدنى خيره كننده كه بر ويرانه‌هاى خانه‌هاى مستضعفان پىريزى شده بود از صفحه عالم محو گشت ، دوران آن مستكبران پايان گرفت و مستضعفان وارث ملك و حكومت آنها شدند . آرى « در اين ماجرا نشانه روشن و درس عبرت بزرگى است ، اما اكثر آنها ايمان نياوردند » گويى چشمها بسته و گوشها كر و قلبها در خواب فرو بسته است ( * ( إِنَّ فِي ذلِكَ لآيَةً وَما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ) * ) . جايى كه فرعونيان با ديدن آن صحنه‌هاى عجيب ايمان نياوردند از اين قوم مشرك تعجب مكن ، و از عدم ايمانشان نگران مباش كه تاريخ از اين صحنه‌ها بسيار به خاطر دارد . تعبير به « اكثر » اشاره به اين است كه گروهى از فرعونيان دست به دامن آئين موسى زدند و به جمع ياران او پيوستند ، نه تنها « آسيه » همسر فرعون و دوست با وفاى موسى كه در قرآن از او به عنوان « مؤمن آل فرعون » ياد شده ، بلكه جمع ديگرى همانند ساحران توبه كار به او پيوستند . آخرين آيه مورد بحث در يك جمله كوتاه و پر معنى به قدرت و رحمت