را گرم و داغ نمائيم كه دشمن خدايان ما براى هميشه از ميدان بيرون رود ! ( * ( لَعَلَّنا نَتَّبِعُ السَّحَرَةَ إِنْ كانُوا هُمُ الْغالِبِينَ ) * ) . روشن است كه وجود تماشاچيان بيشتر كه ارتباط و پيوند با يك طرف مبارزه دارند هم مايه دلگرمى آنها است و به آنها روحيه مىدهد ، و هم سبب مىشود كه آنان نهايت كوشش خود را به كار گيرند ، و هم در موقع پيروزى توانايى دارند چنان جنجالى بر پا كنند كه حريف براى هميشه منزوى شود ، و هم مىتوانند از آغاز مبارزه در طرف مقابل ايجاد وحشت كنند . آرى ماموران فرعون با اين اميدها مايل بودند مردم را در صحنه حاضر كنند و موسى نيز حضور چنين جمعى را از خدا مىخواست كه بتواند منظور خود را به عالىترين وجهى پياده كند . اينها همه از يك سو ، از سوى ديگر « هنگامى كه ساحران نزد فرعون آمدند و او را سخت در تنگنا ديدند به اين فكر افتادند كه برترين بهره گيرى را كرده و امتيازهاى مهمى از او بگيرند ، به فرعون گفتند : آيا براى ما پاداش قابل ملاحظه اى خواهد بود اگر پيروز شويم » ( * ( فَلَمَّا جاءَ السَّحَرَةُ قالُوا لِفِرْعَوْنَ أَ إِنَّ لَنا لأَجْراً إِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغالِبِينَ ) * ) . فرعون كه سخت در اين بن بست گرفتار و درمانده بود حاضر شد برترين امتيازها را به آنها بدهد ، بلا فاصله « گفت : آرى هر چه بخواهيد مىدهم ، بعلاوه شما در اين صورت از مقربان درگاه من خواهيد بود » ! ( * ( قالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذاً لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ ) * ) . در واقع فرعون به آنها گفت شما چه مىخواهيد ؟ يا مال است و يا مقام من هر دو را در اختيار شما مىگذارم !