كمترين اثرى نگذارد ، و آن را يك سخن بى محتوى كه مفهومش قابل درك نيست معرفى كند . ولى باز موسى ع به سخنان منطقى و حساب شده خود بدون هيچگونه ترس و واهمه ادامه داد و « گفت : او پروردگار شما و پدران نخستين شما است » ( * ( قالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ آبائِكُمُ الأَوَّلِينَ ) * ) . در حقيقت موسى كه در مرحله نخست از « آيات آفاقى » شروع كرده بود در مرحله دوم به « آيات انفسى » اشاره كرد و به اسرار آفرينش در وجود خود انسانها و آثار پرورش الهى و ربوبيت پروردگار در روح و جسم بشر پرداخت ، تا اين مغروران بى خبر لا اقل درباره خود بينديشند و كمى خود را بشناسند و به دنبال آن ، خداى خود را . ولى فرعون به خيره سرى هم چنان ادامه داد ، و از مرحله استهزاء و سخريه پا را فراتر نهاده نسبت جنون و ديوانگى به موسى داد و « گفت : پيامبرى كه به سوى شما آمده قطعا مجنون است » ! ( * ( قالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ الَّذِي أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ ) * ) . همان نسبتى كه همه جباران تاريخ به مصلحان الهى مىدادند . جالب اينكه اين فريبكار مغرور حتى حاضر نبود بگويد « فرستاده ما » و « به سوى ما » بلكه مىگويد « پيامبر شما » كه « به سوى شما » فرستاده شده است ، چرا كه حتى تعبير « پيامبر شما » جنبه سخريه داشت ، سخريه اى توأم با خود برتر بينى كه من بالاتر از آنم كه پيامبرى ، براى دعوتم بيايد ، و هدفش از نسبت جنون به موسى ع اين بود كه اثر منطق نيرومند او را در افكار حاضران خنثى كند .