سالها بر سر سفره ما بودى ، نمك خوردى و نمكدان را شكستى ! ، با چنين كفران نعمت چگونه مىتوانى پيامبر باشى ؟ در حقيقت مىخواست با اين منطق و اين گونه پرونده سازى موسى را به پندار خود محكوم كند . منظور از داستان قتل همان است كه در سوره قصص آيه 15 آمده است كه موسى ع دو نفر را كه يكى از فرعونيان و ديگرى از بنى اسرائيل بود در حال جنگ و دعوا ديد ، به حمايت مظلوم يعنى مرد بنى اسرائيلى برخاست و به ظالم حمله كرد ، ضربه اى بر او فرود آورد كه با همان يك ضربه از پا درآمد . موسى ع بعد از شنيدن سخنان شيطنتآميز فرعون به پاسخ از هر سه ايراد پرداخت ، ولى از نظر اهميت پاسخ ايراد دوم فرعون را مقدم شمرد ( و يا اصولا ايراد اول را درخور پاسخ نمىدانست ، چرا كه پرورش دادن كسى هرگز دليل آن نمىشود كه اگر شخص پرورش دهنده گمراه بود او را به راه راست هدايت نكنند ) . به هر حال چنين « گفت : من اين كار را انجام دادم در حالى كه از بيخبران بودم » ( * ( قالَ فَعَلْتُها إِذاً وَأَنَا مِنَ الضَّالِّينَ ) * ) در اينجا در مورد تعبير « ضالين » در ميان مفسران گفتگو بسيار شده است زيرا از يك سو مىدانيم كه سابقه سوء براى پيامبر ص حتى قبل از رسيدن به مقام نبوت قابل قبول نيست ، چرا كه موقعيت او را در افكار عمومى متزلزل مىكند و هدف بعثت ناقص و ناتمام مىماند به همين دليل دامنه عصمت انبياء قبل از نبوت را نيز شامل مىشود . و از سوى ديگر بايد اين سخن پاسخى باشد كه فرعون نتواند در برابر آن ، سخنى بگويد .