آنها است ، منتها گردن در فارسى ، و « رقبه » و « عنق » در عربى به خاطر اينكه عضو مهم بدن انسان است به صورت كنايه از خود انسان ذكر مىشود ، فى المثل افراد ياغى را گردنكش و افراد زورگو را گردن كلفت ، و افراد ناتوان را گردن شكسته مىگويند ! البته در تفسير « اعناق » در اينجا احتمالات ديگرى نيز داده‌اند : از جمله اينكه « اعناق » به معنى « رؤسا » ، يا به معنى « گروهى از مردم » مىباشد كه همه اين احتمالات ضعيف است . سپس به موضعگيرى مشركان و كافران در برابر قرآن اشاره كرده ، مىفرمايد : « هر ذكر تازه اى از سوى خداوند رحمان براى آنها بيايد از آن اعراض مىكنند » ( * ( وَما يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنَ الرَّحْمنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كانُوا عَنْه مُعْرِضِينَ ) * ) . تعبير به « ذكر » اشاره به اين واقعيت است كه قرآن بيدار كننده و آگاه كننده است ، در تمام آيات و سوره هايش ، اما اين گروه از بيدارى و آگاهى فرار مىكنند ! . و تعبير به « الرحمن » اشاره به اين است كه نزول اين آيات از سوى پروردگار از « رحمت عامه » او سرچشمه مىگيرد كه همه انسانها را بدون استثناء به سعادت و كمال دعوت مىكند . و نيز ممكن است براى تحريك حس شكرگزارى مردم باشد كه اين سخنان از سوى خداوندى است كه نعمتهايش سر تا پاى شما را فرا گرفته ، چگونه در برابر ولى نعمت خود اين چنين اعراض مىكنيد ، و اگر او در مجازات شما عجله نمىكند آن هم از رحمت او است . تعبير به « محدث » ( تازه و جديد ) اشاره به اين است كه آيات قرآن يكى پس از ديگرى نازل مىگردد ، و هر كدام محتواى تازه اى دارد ، اما چه سود كه