منظور بيان اعجاز و عظمت قرآن است كه اين كلام بزرگ از حروف ساده و كوچكى تركيب شده است منافاتى ندارد . آيه بعد عظمت قرآن را اين چنين بيان مىكند : « اينها آيات كتاب مبين است » ( * ( تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْمُبِينِ ) * ) . البته « تلك » از نظر ادبيات عرب اشاره به دور است ، و به معنى « آن » يا « آنها » مىباشد ، و همانگونه كه سابقا هم اشاره كرده‌ايم در كلام عرب و گاه در زبان فارسى براى بيان عظمت چيزى از اسم اشاره دور استفاده مىشود ، يعنى موضوع به قدرى مهم و بلند مرتبه است كه گويى از دسترس ما بيرون و در اوج آسمانها قرار داد . قابل توجه اينكه اين آيه به همين صورت بى كم و كاست در آغاز سوره « يوسف » و « قصص » نيز آمده است ، و در همه اين موارد بعد از حروف مقطعه واقع شده ، كه نشان دهنده ارتباط اين « حروف » با « عظمت قرآن » است . توصيف « قرآن » به « مبين » كه در اصل از ماده « بيان » است اشاره به آشكار بودن عظمت و اعجاز آن مىباشد كه هر چه انسان در محتواى آن بيشتر دقت كند به معجزه بودنش آشناتر مىشود . از اين گذشته قرآن بيان كننده « حق » از « باطل » و آشكار كننده راه سعادت و پيروزى و نجات از گمراهى است . سپس به دلدارى پيامبر ص پرداخته ، مىگويد : « گويى مىخواهى جان خود را به خاطر اينكه آنها ايمان نمىآورند از شدت اندوه بر باد دهى » ! ( * ( لَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ ) * ) . « باخع » از ماده « بخع » ( بر وزن بخش ) به معنى هلاك كردن خويشتن