آنها به چراغهاى راهنمايى در درياها و صحراها مىمانند كه گم گشتگان را به سوى خود مىخوانند و از فرو غلتيدن در گرداب ، و افتادن در پرتگاهها رهايى مىبخشند . در روايات متعددى مىخوانيم كه اين آيه درباره على ع و ائمه اهل بيت ع وارد شده ، و يا در روايت ديگرى از امام صادق ع مىخوانيم كه : « منظور از اين آيه مائيم » ( 1 ) . بدون ترديد ائمه اهل بيت ع از روشنترين مصداقهاى آيه مىباشند ، اما اين مانع از گسترش مفهوم آيه نخواهد بود كه مؤمنان ديگر نيز هر كدام در شعاعهاى مختلف امام و پيشواى ديگران باشند . بعضى از مفسران از اين آيه چنين استفاده كرده‌اند كه تقاضاى رياست معنوى و روحانى و الهى نه تنها مذموم نيست ، بلكه مطلوب و مرغوب نيز مىباشد ( 2 ) . ضمنا بايد توجه داشت كه واژه « امام » هر چند مفرد است گاه به معنى جمع مىآيد و در آيه مورد بحث چنين است . بعد از تكميل اين اوصاف دوازده گانه اشاره به اين بندگان خاص خدا با تمام اين ويژگيها كرده و در يك جمع بندى كوتاه پاداش الهى آنان را چنين بيان مىكند : « آنها كسانى هستند كه درجات عالى بهشت در برابر صبر و استقامتشان به آنها پاداش داده مىشود » ( * ( أُوْلئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِما صَبَرُوا ) * ) . « غرفة » از ماده « غرف » ( بر وزن حرف ) به معنى برداشتن چيزى و تناول آن است ، و غرفه به چيزى مىگويند كه برمىدارند و تناول مىكنند ( مانند

--> ( 1 ) اين روايات را « على بن ابراهيم » و نويسنده كتاب « نور الثقلين » در تفسيرهايشان ذيل آيه مورد بحث مشروحا آورده‌اند . ( 2 ) به تفسير « قرطبى » و تفسير « فخر رازى » مراجعه شود .