لهو و لعب و شرب خمر و دروغ و غيبت و امثال آن را نيز در برمىگيرد . اين احتمال نيز دور به نظر نمىرسد كه هر دو تفسير در معنى آيه جمع باشد و به اين ترتيب عباد الرحمن و بندگان خاص خدا نه شهادت به دروغ مىدهند ، و نه در مجالس لهو و باطل و گناه حضور مىيابند ، چرا كه حضور در اين مجالس علاوه بر امضاى گناه ، مقدمه آلودگى قلب و روح است . سپس در ذيل آيه به همين صفت برجسته آنان كه داشتن هدف مثبت در زندگى است اشاره كرده مىگويد : « آنها هنگامى كه با لغو و بيهودگى برخورد كنند ، بزرگوارانه از كنار آن مىگذرند » ( * ( وَإِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِراماً ) * ) . در حقيقت آنها نه در مجلس باطل حضور پيدا مىكنند و نه آلوده لغو و بيهودگى مىشوند . و با توجه به اينكه « لغو » شامل هر كارى كه هدف عاقلانه اى در آن نباشد مىگردد ، نشان مىدهد كه آنها در زندگى هميشه هدف معقول و مفيد و سازنده اى را تعقيب مىكنند ، و از بيهوده گرايان و بيهوده كاران متنفرند ، و اگر اين گونه كارها در مسير زندگى آنان قرار گيرد ، چنان از كنار آن مىگذرند كه بى اعتنايى آنها خود دليل عدم رضاى باطنيشان به اين اعمال است ، و آن چنان بزرگوارند كه هرگز محيطهاى آلوده در آنان اثر نمىگذارد ، و رنگ نمىپذيرند . بدون شك بى اعتنايى به اين صحنه‌ها در صورتى است كه راهى براى مبارزه با فساد و نهى از منكر ، بهتر از آن نداشته باشند ، و گرنه بدون شك آنها مىايستند و وظيفه خود را تا آخرين مرحله انجام مىدهند . دهمين توصيف اين گروه از بندگان خاص خدا ، داشتن چشم بينا ، و گوش شنوا به هنگام برخورد با آيات پروردگار است ، مىفرمايد : « آنها كسانى هستند كه هر گاه آيات پروردگارشان به آنها ياد آورى شود كر و كور روى آن نمىافتند » !