انگيزه اش خلوص نيت و بازگشت به سوى پروردگار باشد . بنا بر اين فى المثل ترك شراب يا دروغ به خاطر ضررهايى كه دارد هر چند خوب است ولى ارزش اصلى اين كار در صورتى است كه از انگيزه الهى سرچشمه گيرد . بعضى از مفسران تفسير ديگرى براى آيه فوق ذكر كرده‌اند و آن اينكه : اين جمله پاسخى است براى تعجبى كه احيانا آيا گذشته در بعضى از اذهان برمىانگيزد و آن اينكه چگونه ممكن است خداوند سيئات را به حسنات تبديل كند ؟ اين آيه پاسخ مىدهد هنگامى كه انسان به سوى خداوند بزرگ بازگردد اين امر تعجب ندارد . تفسير سومى براى آيه ذكر شده و آن اينكه : هر كس از گناه توبه كند به سوى خدا و پاداشهاى بى حساب او بازمىگردد . گرچه اين تفسيرهاى سه گانه منافاتى با هم ندارد ولى تفسير اول نزديكتر به نظر مىرسد به خصوص اينكه با روايتى كه در تفسير على ابن ابراهيم ذيل آيه مورد بحث نقل شده هماهنگ است .