در حديث ديگرى در حالات پيامبر ص آمده : قد كان يتكفا فى مشيه كانما يمشى فى صبب : « هنگامى كه پيامبر اسلام ص راه مىرفت در عين اينكه عجولانه نبود با سرعت گام برمىداشت گويى از يك سرازيرى پائين مىرفت ( 1 ) . به هر حال همان گونه كه گفتيم كيفيت راه رفتن به تنهايى مطرح نيست ، بلكه دريچه اى است براى پىبردن به وضع روحيات يك انسان ، و در حقيقت آيه اشاره اى به نفوذ روح تواضع و فروتنى در جان و روح عباد الرحمن مىكند . 2 - سختگيرى و اسراف بدون شك اسراف يكى از مذمومترين اعمال از ديدگاه قرآن و اسلام است ، و در آيات و روايات نكوهش فراوانى از آن شده ، اسراف يك برنامه فرعونى است ( وَإِنَّ فِرْعَوْنَ لَعالٍ فِي الأَرْضِ وَإِنَّه لَمِنَ الْمُسْرِفِينَ ) ( يونس 83 ) . اسراف كنندگان اصحاب دوزخ و جهنمند ( وَأَنَّ الْمُسْرِفِينَ هُمْ أَصْحابُ النَّارِ ) ( غافر 43 ) . و با توجه به آنچه امروز ثابت شده كه منابع روى زمين با توجه به جمعيت انسانها آن قدر زياد نيست كه بتوان اسراف كارى كرد ، و هر اسراف كارى سبب محروميت انسانهاى بى گناهى خواهد بود ، بعلاوه روح اسراف معمولا توأم با خودخواهى و خودپسندى و بيگانگى از خلق خدا است . در عين حال بخل و سختگيرى و خسيس بودن نيز به همين اندازه زشت و ناپسند و نكوهيده است ، اصولا از نظر بينش توحيدى مالك اصلى خدا است و ما همه امانتدار او هستيم و هر گونه تصرفى بدون اجازه و رضايت او زشت و ناپسند است و مىدانيم او نه اجازه اسراف مىدهد و نه اجازه بخل و تنگ چشمى .

--> ( 1 ) تفسير روح المعانى ذيل آيه مورد بحث .