اين كلمه به قصرهاى بلند نيز اطلاق مىشود . به هر حال برجهاى آسمانى اشاره به صورتهاى مخصوص فلكى است كه خورشيد و ماه در هر فصل و هر موقعى از سال در برابر يكى از آنان قرار مىگيرند مثلا مىگويند خورشيد در برج « حمل » قرار گرفته ، يعنى محاذى « صورت فلكى حمل » مىباشد ، و يا « قمر » در « عقرب » است ، يعنى كره ماه برابر صورت فلكى « عقرب » واقع شده ( صور فلكى به مجموعه اى از ستارگان گفته مىشود كه شكل خاصى در نظر ما دارند ) . به اين ترتيب آيه اشاره به منزلگاههاى آسمانى خورشيد و ماه كرده ، و به دنبال آن اضافه مىكند : « و در اين برجها چراغ روشن و ماه نور بخشى قرار داد » ( * ( وَجَعَلَ فِيها سِراجاً وَقَمَراً مُنِيراً ) * ) ( 1 ) . در حقيقت اين آيه بيانگر نظم دقيق سير خورشيد و ماه در آسمان ( البته در نظر ما هر چند اين تغييرات حقيقتا مربوط به گردش زمين دور آفتاب است ) و نظام فوق العاده دقيقى است كه ميليونها سال بى كم و كاست بر آنها حكم فرما است به گونه اى كه منجمان آگاه مىتوانند از صدها سال قبل وضع حركت خورشيد و ماه را در روز و ساعت معين نسبت به صدها سال بعد پيش بينى كنند ، اين نظامى كه حاكم بر اين كرات عظيم آسمانى است شاهد گويايى بر وجود پروردگارى است كه مدبر و اداره كننده عالم بزرگ هستى مىباشد . آيا با اينهمه نشانه‌هاى روشن ، با اين منازل بديع و دقيق خورشيد و ماه باز او را نمىشناسيد و مىگوئيد : « ما الرحمن » ؟ ! اما اينكه چرا خورشيد را « سراج » ناميده ؟ و ماه را با صفت « منير »

--> ( 1 ) مطابق تفسير فوق ضمير فيها به بروج برمىگردد نه به سماء و بايد همچنين باشد چرا كه موضوع مهم گردش خورشيد و ماه با نظام مخصوص در بروج است نه تنها وجود بروج در آسمان .