موازنه طبيعت مانع آن شده است كه حيوانات هر قدر هم بزرگ يا درنده و سبع باشند بتوانند بر دنيا تسلط يابند ، فقط انسان اين موازنه طبيعت را بهم مىزند ، و نباتات و حيوانات را از محلى به محل ديگر منتقل مىنمايد ، و اتفاقا به فوريت هم جريمه اين شوخ چشمى خود را مىپردازد ، زيرا آفات نباتى و امراض حيوانى خسارت جبران ناپذير به او مىزند ! داستان ذيل مثل بسيار خوبى است كه نشان مىدهد انسان براى ادامه حيات خود چگونه بايد رعايت اين كنترل و موازنه را بنمايد : چندين سال قبل در استراليا نوعى از بوته معروف به « كاكتوس » را كنار نرده‌هاى مزارع ميكاشتند و چون حشره دشمن اين نبات در آن موقع در استراليا وجود نداشت بوته كاكتوس شروع به ازدياد و توسعه عجيب نمود ، ديرى نگذشت كه مساحتى به اندازه سطح جزيره انگلستان را فرا گرفت ، و مردم را از قرا و قصبات بيرون كرد ، و زراعت آنها را منهدم نمود ، و امر كشاورزى را مختل و غير ممكن ساخت . ساكنين محل آنچه وسيله در دسترس خود داشتند به كار بردند و نتيجه نگرفتند ، استراليا در خطر آن قرار گرفت كه قشون بى صدا و لجوج گياه كاكتوس آن را بالمره در حيطه تصرف خود درآورده ! علما و متخصصين در صدد چاره جويى اين خطر برآمدند و به اين منظور دور عالم را تجسس كردند تا عاقبت حشره اى را يافتند كه منحصرا با ساق و برگ و ته كاكتوس تغذيه مىكند و جز آن غذاى ديگر نمىخورد ، و به سهولت هم زاد و ولد مىكند و در استراليا دشمنى ندارد . در اين مورد حيوان بر نبات غلبه كرد و امروز خطر هجوم كاكتوس به كلى بر طرف شده است ، و با معدوم شدن كاكتوس حشرات مزبور هم از ميان رفتند و فقط عده قليلى باقى ماند كه پيوسته مقدار نمو و توسعه كاكتوس را كنترل كنند ! آفرينش اين كنترل و تعادل را در طبيعت بر قرار كرده و بسيار هم مفيد واقع