بشارت دهنده و انذار كننده نفرستاديم « ( * ( وَما أَرْسَلْناكَ إِلَّا مُبَشِّراً وَنَذِيراً ) * ) ( 1 ) . اگر آنها دعوت تو را نپذيرفتند ايرادى بر تو نيست ، تو وظيفه خود را كه بشارت و انذار است انجام دادى ، و دلهاى آماده را به سوى خدا دعوت كردى . اين سخن هم وظيفه پيامبر را مشخص مىكند و هم تسلى خاطرى براى او است ، و هم نوعى تهديد و بى اعتنايى به اين گروه گمراه مىباشد . سپس به پيامبر ص دستور مىدهد كه به آنها « بگو من از شما در برابر اين قرآن و ابلاغ اين آئين آسمانى هيچ گونه اجر و پاداشى مطالبه نمىكنم » ( * ( قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْه مِنْ أَجْرٍ ) * ) . بعد اضافه مىكند : « تنها اجرى كه من مىخواهم اين است كه مردم بخواهند راهى به سوى پروردگارشان برگزينند » ( * ( إِلَّا مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّه سَبِيلًا ) * ) . يعنى تنها اجر و پاداش من هدايت شما است ، آن هم از روى اراده و اختيار نه اكراه و اجبار ، و اين تعبير جالبى است كه نهايت لطف و محبت پيامبر ص را نسبت به پيروانش روشن مىسازد ، چرا كه اجر و مزد خود را سعادت و خوشبختى آنان مىشمرد ( 2 ) . بديهى است هدايت امت اجر معنوى فوق العاده اى براى پيامبر ص دارد چرا كه « الدال على الخير كفاعله » : هر كس راهنماى كار خيرى باشد همچون رهرو آن راه است .

--> ( 1 ) « نذير » به اعتقاد بعضى صيغه مبالغه است ، در حالى كه « مبشر » تنها اسم فاعل مىباشد ، اين تفاوت تعبير ممكن است به خاطر اين باشد كه پيامبر ( ص ) در برابر گروهى بى ايمان قرار گرفته بود كه در انحراف خود سخت اصرار داشتند و طبعا او بايد آنها را بسيار انذار كند ( روح المعانى ذيل آيه مورد بحث ) . ( 2 ) بنا بر اين استثناء در آيه فوق « استثناى متصل » است ، هر چند در به دو نظر منقطع جلوه مىكند .