اين جمله را مىفرمايد : الحمد للَّه الذى احيانا بعد ما اماتنا و اليه النشور : « ستايش مخصوص خداوندى است كه ما را بعد از مرگ زنده كرد و حيات نوين بخشيد ، و سرانجام به سوى او محشور خواهيم شد » ( 1 ) . و براستى روشنايى روز از نظر روح و جسم انسان ، حركت آفرين است همانگونه كه تاريكى ، خوابآور و آرامبخش است . در جهان طبيعت نيز به هنگام درخشش اولين اشعه خورشيد جنب و جوش عظيمى همه موجودات زنده را فرا مىگيرد ، رستاخيزى در ميان آنها بر پا مىشود و هر يك به دنبال برنامه خويش به حركت در مىآيند ، و حتى گياهان نيز در برابر نور به سرعت تنفس و تغذيه و رشد و نمو مىكنند ، در حالى كه با غروب آفتاب گويى شيپور خاموشى در سراسر جهان طبيعت زده مىشود ، پرندگان به لانه‌ها بازمىگردند و موجودات زنده به استراحت و خواب مىپردازند ، حتى گياهان در نوعى خواب فرو مىروند . بعد از بيان اين مواهب عظيم كه از اساسىترين پايه‌هاى زندگى انسانها است به موهبت بسيار مهم ديگرى پرداخته مىفرمايد : « او كسى است كه بادها را بشارتگرانى پيش از رحمتش فرستاد ، و از آسمان آبى پاك كننده نازل كرديم » ( * ( وَهُوَ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِه وَأَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً طَهُوراً ) * ) . نقش بادها به عنوان پيشقراولان نزول رحمت الهى بر كسى پوشيده نيست چرا كه اگر آنها نبودند هرگز قطره بارانى بر سرزمين خشكى نمىباريد ، درست است كه تابش آفتاب ، آب درياها را تبخير كرده به بالا مىفرستد و تراكم اين بخارها در قشر سرد بالاى هوا تشكيل ابرهاى بارانزا مىدهد ، ولى اگر بادها اين ابرهاى پر بار را از بالاى اقيانوسها به سوى زمينها خشك نرانند ، بار ديگر ابرها

--> ( 1 ) تفسير قرطبى جلد 7 صفحه 4455 .