تفسيرى كه در اين روايت وارد شده در واقع اشاره به ريشه اصلى اخلاص يعنى فطرت توحيدى است ، كه قصد قربت و محرك الهى نيز از آن سرچشمه مىگيرد . سپس ترسيم بسيار گويا و زنده اى از وضع حال مشركان و سقوط و بدبختى و نابودى آنها مىكند و چنين مىگويد : « كسى كه شريك براى خدا قرار دهد گويى از آسمان به زمين سقوط كرده ، و در اين ميان پرندگان ( مردار خوار ) او را در وسط زمين و آسمان مىربايند ( و هر قطعه از گوشت او در منقار پرنده مرده خوارى مىافتد ) و يا ( اگر از چنگال آنها به سلامت بگذرد ) تندباد او را به مكان دورى پرتاب مىكند » ( * ( وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّه فَكَأَنَّما خَرَّ مِنَ السَّماءِ فَتَخْطَفُه الطَّيْرُ أَوْ تَهْوِي بِه الرِّيحُ فِي مَكانٍ سَحِيقٍ ) * ( 1 ) . در حقيقت آسمان كنايه از « توحيد » است و شرك سبب سقوط از اين آسمان مىگردد ، طبيعى است در اين آسمان ستارگان مىدرخشند و ماه و خورشيد مىتابند و خوشا به حال كسى كه اگر در اين آسمان همچون آفتاب و ماه نيست لا اقل همانند ستاره درخشانى است اما هنگامى كه انسان از اين علو و رفعت سقوط كند گرفتار يكى از دو سرنوشت دردناك مىشود : يا در وسط راه قبل از آنكه به زمين سقوط كند طعمه پرندگان لاشخور مىگردد ، و به تعبير ديگر با از دست دادن اين پايگاه مطمئن در چنگال هوا و هوسهاى سركش گرفتار مىشود كه هر يك از آنها بخشى از هستى او را مىربايند و نابود مىكنند . و يا اگر از دست آنها جان به سلامت ببرد به دست طوفان مرگبارى مىافتد كه او را در گوشه اى دور دست آن چنان بر زمين مىكوبد كه بدنش متلاشى و

--> ( 1 ) « تخطفه » از ماده « خطف » ( بر وزن عطف ) به معنى ربودن با سرعت است و « سحيق » به معنى دور و « سحوق » به درخت نخل بلند گفته مىشود كه شاخه‌هاى آن تا نقطه‌هاى دور دست آسمان پيشرفته است .