3 مىدانيم معمولا در ادبيات عرب از زنى كه كودك خود را شير مىدهد تعبير به « مرضع » مىكنند ( 1 ) ولى همانگونه كه جمعى از مفسران و بعضى از ارباب لغت نوشته‌اند ، گاه اين كلمه به صورت مؤنث ( مرضعه ) آورده مىشود تا اشاره اى باشد به همان لحظه شير دادن ، و به تعبير ديگر مرضع به زنى مىگويند كه مىتواند بچه خود را شير دهد ، اما مرضعه مخصوص زنى است كه پستان خود را به دهان كودك شيرخوارش نهاده و در حال شير دادن است ! ( 2 ) . بنا بر اين تعبير فوق در آيه نكته خاصى دارد زيرا مىگويد : شدت وحشت زلزله رستاخيز آن قدر زياد است كه حتى اگر مادر پستان در دهان كودك شير خوارش داشته باشد ، چنان متوحش مىگردد كه بى اختيار ، پستان از دهانش بيرون كشيده ، فراموشش مىكند ! 4 - جمله « تَرَى النَّاسَ سُكارى « ( مردم را به صورت مستان مىبينى ) اشاره به اين است كه پيامبر اسلام ص كه مخاطب به اين جمله مىباشد ( و احتمالا مؤمنان بسيار قوى الايمان كه قدم جاى قدمهاى او نهاده‌اند ) از اين وحشت عظيم در امانند ، زيرا مىگويد مردم را به اين حالت مىبينى ، يعنى خودت چنين نيستى . 5 - بسيارى از مفسران و روات حديث در ذيل آيات مورد بحث روايتى از پيامبر گرامى اسلام ص نقل كرده‌اند كه ذكر آن در اينجا به مورد است و آن اينكه : دو آيه آغاز اين سوره در يكى از شبهاى « غزوه بنى المصطلق » ( 3 ) نازل

--> ( 1 ) زيرا « علامت تانيث » در مواردى مىآورند كه مذكر و مؤنث در آن وجود داشته باشد ، اما مثل مساله بار دارى و يا شير دادن كه مخصوص زنان است و در مردان وجود ندارد نياز به تاء تانيث و مانند آن نيست . ( 2 ) به قاموس اللغة ، و تفسير كشاف ، و تفسير كبير فخر رازى ، و تفسير الميزان ، مراجعه شود . ( 3 ) اين غزوه در شعبان سال ششم هجرى واقع گرديد .