از پيامبر گرامى اسلام ص نقل شده : « من ترك التزويج مخافة العيلة فقد ساء ظنه باللَّه ان اللَّه عز و جل يقول * ( إِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهِمُ اللَّه مِنْ فَضْلِه ) * » . « كسى كه ازدواج را از ترس فقر ترك كند گمان بد به خدا برده است ، زيرا خداوند متعال مىفرمايد : « اگر آنها فقير باشند خداوند آنها را از فضل خود بى نياز مىسازد » ( 1 ) . البته روايات در منابع اسلامى در اين زمينه فراوان است كه اگر بخواهيم به نقل همه آنها بپردازيم از بحث تفسيرى خارج مىشويم . 2 - منظور از جمله « * ( وَالصَّالِحِينَ مِنْ عِبادِكُمْ وَإِمائِكُمْ ) * » چيست ؟ قابل توجه اينكه در آيات مورد بحث به هنگامى كه سخن از ازدواج مردان و زنان بى همسر به ميان مىآيد به طور كلى دستور مىدهد براى ازدواج آنان اقدام كنيد ، اما هنگامى كه نوبت بردگان مىرسد آن را مقيد به « صالح بودن » مىكند . جمعى از مفسران ( مانند نويسنده عاليقدر تفسير الميزان و همچنين تفسير صافى ) آن را به معنى صلاحيت براى ازدواج تفسير كرده‌اند ، در حالى كه اگر چنين باشد اين قيد در زنان و مردان آزاد نيز لازم است . بعضى ديگر گفته‌اند كه منظور صالح بودن از نظر اخلاق و اعتقاد است چرا كه صالحان از اهميت ويژه اى در اين امر برخوردارند ، ولى باز جاى اين سؤال باقى است كه چرا در غير بردگان اين قيد نيامده است ؟ احتمال مىدهيم منظور چيز ديگرى باشد و آن اينكه : در شرائط زندگى آن روز بسيارى از بردگان در سطح پائينى از فرهنگ و اخلاق قرار داشتند

--> ( 1 ) وسائل الشيعه جلد 14 صفحه 24 ( باب 10 از ابواب مقدمات نكاح ) .