1 - « آنها نبايد زينت خود را آشكار سازند جز آن مقدار كه طبيعتا ظاهر است » ( * ( وَلا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها ) * ) . در اينكه منظور از زينتى كه زنان بايد آن را بپوشانند و همچنين زينت آشكارى كه در اظهار آن مجازند چيست ؟ در ميان مفسران سخن بسيار است . بعضى زينت پنهان را به معنى زينت طبيعى ( اندام زيباى زن ) گرفته‌اند ، در حالى كه كلمه « زينت » به اين معنى كمتر اطلاق مىشود . بعضى ديگر آن را به معنى « محل زينت » گرفته‌اند ، زيرا آشكار كردن خود زينت مانند گوشواره و دستبند و بازوبند به تنهايى مانعى ندارد ، اگر ممنوعيتى باشد مربوط به محل اين زينتها است ، يعنى گوشها و گردن و دستها و بازوان . بعضى ديگر آن را به معنى خود « زينت آلات » گرفته‌اند منتها در حالى كه روى بدن قرار گرفته ، و طبيعى است كه آشكار كردن چنين زينتى توام با آشكار كردن اندامى است كه زينت بر آن قرار دارد . ( اين دو تفسير اخير از نظر نتيجه يكسان است هر چند از دو راه مساله تعقيب مىشود ) . حق اين است كه ما آيه را بدون پيشداورى و طبق ظاهر آن تفسير كنيم كه ظاهر آن همان معنى سوم است و بنا بر اين زنان حق ندارند زينتهايى كه معمولا پنهانى است آشكار سازند هر چند اندامشان نمايان نشود و به اين ترتيب آشكار كردن لباسهاى زينتى مخصوصى را كه در زير لباس عادى يا چادر مىپوشند مجاز نيست ، چرا كه قرآن از ظاهر ساختن چنين زينتهايى نهى كرده است . در روايات متعددى كه از ائمه اهل بيت ع نقل شده نيز همين معنى ديده مىشود كه زينت باطن را به « قلاده » ( گردنبند ) « دملج » ( بازوبند ) « خلخال »