او مىخواهد مدتى از شبانه روز را آزاد باشد ، قيد و بندها را دور كند به استراحت پردازد با خانواده و فرزندان خود به گفتگوهاى خصوصى بنشيند و تا آنجا كه ممكن است از اين آزادى بهره گيرد ، و به همين دليل به خانه خصوصى خود پناه مىبرد و با بستن درها به روى ديگران زندگى خويش را موقتا از جامعه جدا مىسازد و همراه آن از انبوه قيودى كه ناچار بود در محيط اجتماع بر خود تحميل كند آزاد مىشود . حال بايد در اين محيط آزاد با اين فلسفه روشن ، امنيت كافى وجود داشته باشد ، اگر بنا باشد هر كس سر زده وارد اين محيط گردد و به حريم امن آن تجاوز كند ديگر آن آزادى و استراحت و آرامش وجود نخواهد داشت و مبدل به محيط كوچه و بازار مىشود . به همين دليل هميشه در ميان انسانها مقررات ويژه اى در اين زمينه بوده است ، و در تمام قوانين دنيا وارد شدن به خانه اشخاص بدون اجازه آنها ممنوع است و مجازات دارد ، و حتى در جايى كه ضرورتى از نظر حفظ امنيت و جهات ديگر ايجاب كند كه بدون اجازه وارد شوند مقامات محدود و معينى حق دادن چنين اجازه اى را دارند . در اسلام نيز در اين زمينه دستور بسيار مؤكد داده شده و آداب و ريزه كاريهايى در اين زمينه وجود دارد كه كمتر نظير آن ديده مىشود . در حديثى مىخوانيم : كه « ابو سعيد » از ياران پيامبر ص اجازه ورود به منزل گرفت در حالى كه روبروى در خانه پيامبر ص ايستاده بود ، پيامبر ص فرمود : به هنگام اجازه گرفتن روبروى در نايست ! در روايت ديگرى مىخوانيم كه خود آن حضرت هنگامى كه به در خانه كسى مىآمد روبروى در نمىايستاد بلكه در طرف راست يا چپ قرار مىگرفت و مىفرمود : السلام عليكم ( و به اين وسيله اجازه ورود مىگرفت ) زيرا آن روز