سپس بار ديگر به مساله « قذف » و متهم ساختن زنان پاكدامن با ايمان به اتهام ناموسى بازگشته ، و بطور مؤكد و قاطع مىگويد : « كسانى كه زنان پاكدامن و بى خبر از هر گونه آلودگى و مؤمن را به نسبتهاى ناروا متهم مىسازند در دنيا و آخرت از رحمت الهى دورند و عذاب عظيمى در انتظار آنها است » ( * ( إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيا وَالآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ ) * ) . در واقع سه صفت براى اين زنان ذكر شده كه هر كدام دليلى است بر اهميت ظلمى كه بر آنها از طريق تهمت وارد مىگردد : « محصنات » ( زنان پاكدامن ) « غافلات » ( دور از هر گونه آلودگى ) و « مؤمنات » ( زنان با ايمان ) و به اين ترتيب نشان مىدهد كه تا چه حد نسبت ناروا دادن به اين افراد ، ظالمانه و ناجوانمردانه و درخور عذاب عظيم است ( 1 ) . ضمنا تعبير به « غافلات » تعبير جالبى است كه نهايت پاكى آنها را از هر گونه انحراف و بىعفتى مشخص مىكند ، يعنى آنها نسبت به آلودگيهاى جنسى آن قدر بى اعتنا هستند كه گويى اصلا از آن خبر ندارند ، زيرا موضع انسان در برابر گناه گاه به صورتى در مىآيد كه اصلا تصور گناه از فكر و مغز او بيرون مىرود گويى اصلا چنين عملى در خارج وجود ندارد و اين مرحله عالى تقوا است . اين احتمال نيز وجود دارد كه منظور از « غافلات » زنانى است كه از نسبتهاى ناروايى كه به آنها داده شده بىاطلاعند ، و به همين دليل از خود دفاع نمىكنند ، و در نتيجه آيه مورد بحث مطلب تازه اى در مورد اين گونه اتهامات مطرح مىكند چرا كه در آيات گذشته سخن از تهمتزنندگانى بود كه شناخته مىشدند و مورد مجازات قرار مىگرفتند ، اما در اينجا سخن از شايعه سازانى است

--> ( 1 ) الميزان ذيل آيات مورد بحث جلد 15 صفحه 122 .