يا به تعبير ديگر به مقتضاى علمش از نيازهاى شما و عوامل خير و شرتان آگاه است ، و به مقتضاى حكمتش دستورات و احكامش را با آن هماهنگ مىسازد . باز براى محكم كارى ، سخن را از شكل يك حادثه شخصى به صورت بيان يك قانون كلى و جامع تغيير داده و مىگويد : « كسانى كه دوست مىدارند زشتيها و گناهان قبيح در ميان افراد با ايمان اشاعه يابد عذاب دردناكى در دنيا و آخرت دارند ( * ( إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيا وَالآخِرَةِ ) * ) . قابل توجه اينكه نمىگويد كسانى كه اشاعه فحشاء دهند ، بلكه مىگويد « دوست دارند كه چنين كارى را انجام دهند » و اين نهايت تاكيد در اين زمينه است . به تعبير ديگر مبادا تصور شود كه اين همه اصرار و تاكيد به خاطر اين بوده كه همسر پيامبر ص يا شخص ديگرى در پايه او ، متهم شده است ، بلكه در مورد هر كس و هر فرد با ايمان چنين برنامه اى پيش آيد تمام آن تاكيدات و اصرارها در مورد او صادق است ، چرا كه جنبه شخصى و خصوصى ندارد ، هر چند ممكن است بر حسب موارد جنبه‌هاى ديگرى بر آن افزوده شود . ضمنا بايد توجه داشت كه « اشاعه فحشاء » منحصر به اين نيست كه انسان تهمت و دروغ بى اساسى را در مورد زن و مرد با ايمانى نشر دهد ، و آنها را به عمل منافى عفت متهم سازد ، اين يكى از مصاديق آن است ، اما منحصر به آن نيست ، اين تعبير مفهوم وسيعى دارد كه هر گونه نشر فساد و اشاعه زشتيها و قبائح و كمك به توسعه آن را شامل مىشود . البته كلمه « فاحشه » يا « فحشاء » در قرآن مجيد غالبا در موارد انحرافات جنسى و آلودگيهاى ناموسى به كار رفته ، ولى از نظر مفهوم لغوى چنان كه « راغب » در « مفردات » گويد : « فحش » و « فحشاء » و « فاحشه » به معنى هر گونه رفتار