و فزونى است ، و نيز گاهى به معنى فرو رفتن در آب آمده است ، از اين تعبير چنين بر مىآيد كه شايعه اتهام مزبور آن چنان دامنه پيدا كرد كه مؤمنان را نيز در خود فرو برد ! . آيه بعد در حقيقت توضيح و تبيين بحث گذشته است كه چگونه آنها در اين گناه بزرگ بر اثر سهلانگارى غوطه ور شدند ، مىگويد : « به خاطر بياوريد هنگامى را كه به استقبال اين دروغ بزرگ مىرفتيد و اين شايعه را از زبان يكديگر مىگرفتيد » ( * ( إِذْ تَلَقَّوْنَه بِأَلْسِنَتِكُمْ ) * ) . « و با دهان خود سخنى مىگفتيد كه به آن علم و يقين نداشتيد » ( * ( وَتَقُولُونَ بِأَفْواهِكُمْ ما لَيْسَ لَكُمْ بِه عِلْمٌ ) * ) . « و گمان مىكرديد اين مساله كوچكى است در حالى كه در نزد خدا بزرگ است » ( * ( وَتَحْسَبُونَه هَيِّناً وَهُوَ عِنْدَ اللَّه عَظِيمٌ ) * ) . در واقع اين آيه به سه قسمت از گناهان بزرگ آنها در اين رابطه اشاره مىكند : « نخست » به استقبال اين شايعه رفتن و از زبان يكديگر گرفتن ( پذيرش شايعه ) . « دوم » منتشر ساختن شايعه اى را كه هيچگونه علم و يقين به آن نداشتند و بازگو كردن آن براى ديگران ( نشر شايعه بدون هيچگونه تحقيق ) . « سوم » آن را عملى ساده و كوچك شمردن در حالى كه نه تنها با حيثيت دو فرد مسلمان ارتباط داشت ، بلكه با حيثيت و آبروى جامعه اسلامى گره خورده بود ( كوچك شمردن شايعه ، و به عنوان يك وسيله سرگرمى از آن استفاده كردن ) . جالب اينكه در يك مورد تعبير « بالسنتكم » ( با زبانتان ) و در جاى ديگر بافواهكم ( با دهانتان ) آمده است ، با اينكه همه سخنان با زبان و از طريق دهان صورت مىگيرد ، اشاره به اينكه شما نه در پذيرش اين شايعه مطالبه دليل كرديد