بيشتر نبود ، در حالى كه آيات با صراحت مىگويد گروهى در اين مساله فعاليت داشتند ، و شايعه را آن چنان پخش كردند كه تقريبا محيط را فرا گرفت ، و لذا ضميرها در مورد عتاب و سرزنش مؤمنانى كه در اين مساله درگير شدند همه به صورت جمع آمده است ، و اين با شان نزول دوم به هيچوجه سازگار نيست . ثانيا : اين سؤال باقى است كه اگر عايشه مرتكب چنين تهمتى شده بود و بعدا خلاف آن ثابت گرديد چرا پيامبر ص حد تهمت بر او اجرا نكرد ؟ ثالثا : چگونه امكان دارد پيامبر اكرم ص تنها با شهادت يك زن حكم اعدام را در مورد يك متهم صادر كند ، با اينكه رقابت در ميان زنانى كه داراى يك همسرند عادى است ، اين امر ايجاب مىكرد كه احتمال انحراف از حق و عدالت يا حد اقل اشتباه و خطا در حق او بدهد . به هر حال آنچه براى ما مهم است اين شان نزولها نيست ، مهم آن است كه بدانيم از مجموع آيات استفاده مىشود كه شخص بيگناهى را به هنگام نزول اين آيات متهم به عمل منافى عفت نموده بودند ، و اين شايعه در جامعه پخش شده بود . و نيز از قرائن موجود در آيه استفاده مىشود كه اين تهمت درباره فردى بود كه از اهميت ويژه اى در جامعه آن روز برخوردار بوده است . و نيز گروهى از منافقان و به ظاهر مسلمانها مىخواستند از اين حادثه بهره - بردارى غرضآلودى به نفع خويش و به زيان جامعه اسلامى كنند كه آيات فوق نازل شد و با قاطعيت بىنظيرى با اين حادثه بر خورد كرد ، و منحرفان بد زبان و منافقان تيره دل را محكم بر سر جاى خود نشاند . بديهى است اين احكام شان نزولش هر كه باشد انحصار به او و آن زمان و مكان نداشته ، و در هر محيط و هر عصر و زمان جارى است . بعد از همه اين گفتگوها به سراغ تفسير آيات مىرويم تا ببينيم چگونه قرآن با فصاحت و بلاغت تمام ، اين حادثه خاص را پىگيرى و مو شكافى نموده و در