حيثيت و آبروى خود بيش از مساله تنبيهات بدنى اهميت قائلند ، و همين علنى شدن كيفر ترمز نيرومندى بر روى هوسهاى سركش آنها است . از آنجا كه در آيه مورد بحث سخن از مجازات زن و مرد زناكار در ميان است ، به همين مناسبت سؤالى پيش مىآيد كه ازدواج مشروع با چنين زنان چه حكمى دارد ؟ آيه سوم اين سؤال را چنين پاسخ مىگويد : « مرد زناكار جز با زن آلوده دامان يا مشرك و بى ايمان ازدواج نمىكند ، همانگونه كه زن آلوده دامان جز با مرد زانى يا مشرك پيمان همسرى نمىبندد » ( * ( الزَّانِي لا يَنْكِحُ إِلَّا زانِيَةً أَوْ مُشْرِكَةً وَالزَّانِيَةُ لا يَنْكِحُها إِلَّا زانٍ أَوْ مُشْرِكٌ ) * ) . « و اين كار بر مؤمنان تحريم شده است » ( * ( وَحُرِّمَ ذلِكَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ ) * ) . در اينكه اين آيه بيان يك حكم الهى است ، يا خبر از يك قضيه خارجى و طبيعى ؟ در ميان مفسران گفتگو است : بعضى معتقدند آيه تنها يك واقعيت عينى را بيان مىكند كه آلودگان هميشه دنبال آلودگان مىروند ، و همجنس با همجنس پرواز مىكند ، اما افراد پاك و با ايمان هرگز تن به چنين آلودگيها و انتخاب همسران آلوده نمىدهند ، و آن را بر خويشتن تحريم مىكنند ، شاهد اين تفسير همان ظاهر آيه است كه به صورت « جمله خبريه » بيان شده . ولى گروه ديگر معتقدند كه اين جمله بيان يك حكم شرعى و الهى است مخصوصا مىخواهد مسلمانان را از ازدواج با افراد زناكار باز دارد ، چرا كه بيماريهاى اخلاقى همچون بيماريهاى جسمى غالبا واگيردار است . و از اين گذشته اين كار يك نوع ننگ و عار براى افراد پاك محسوب مىشود .