جمله « اخسئوا » كه به صورت فعل امر است معمولا براى دور كردن سگ به كار مىرود ، و هر گاه در مورد انسانى گفته شود به معنى پستى او و مستحق مجازات بودن است . سپس دليل اين سخن را چنين بيان مىكند : « آيا فراموش كرده‌ايد كه گروهى از بندگان خاص من مىگفتند : پروردگارا ما ايمان آورديم ، ما را ببخش بر ما رحم كن ، و تو بهترين رحم كنندگانى » ؟ ! ( * ( إِنَّه كانَ فَرِيقٌ مِنْ عِبادِي يَقُولُونَ رَبَّنا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنا وَارْحَمْنا وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ ) * ) . « اما شما آنها را به باد مسخره گرفتيد و آن قدر در اين كار اصرار كرديد كه استهزا كردن آنها شما را به كلى از ياد من غافل كرد » ( * ( فَاتَّخَذْتُمُوهُمْ سِخْرِيًّا حَتَّى أَنْسَوْكُمْ ذِكْرِي ) * ) . « و شما پيوسته از آنها مىخنديديد » و بر سخنان و عقائد و رفتار و كردارشان پوزخند مىزديد ( * ( وَكُنْتُمْ مِنْهُمْ تَضْحَكُونَ ) * ) . « ولى امروز به خاطر آن صبر و استقامت و پايمردى در مقابل آن همه استهزا و عدم تزلزل در برنامه‌هاى الهيشان آنها را پاداش دادم ، آنها پيروز و رستگارند » ( * ( إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِما صَبَرُوا أَنَّهُمْ هُمُ الْفائِزُونَ ) * ) . و اما شما . . . شما امروز در بدترين حالات و دردناكترين عذاب گرفتاريد و كسى به فريادتان نمىرسد و بايد همچنين باشيد كه مستحق اين كيفريد . و به اين ترتيب در چهار آيه اخير عامل اصلى بدبختى دوزخيان و عامل پيروزى و رستگارى بهشتيان با صراحت بيان شده است . گروه اول كه عوامل بدبختى و گمراهى را بدست خود فراهم ساختند