كه همه را در برابر خود كوچك و بى مقدار ببينند ، بلكه اگر برترين اعمال صالح را انجام دهند ، عملى كه معادل تمام عبادت انس و جن باشد علىوار مىگويند : آه من قلة الزاد و بعد السفر ! : « آه از كمى زاد و توشه و طولانى بودن سفر آخرت » ! بعد از شرح اين صفات چهارگانه مىفرمايد : « چنين كسانى هستند كه در خيرات سرعت مىكنند و از ديگران پيشى مىگيرند » ( * ( أُولئِكَ يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ وَهُمْ لَها سابِقُونَ ) * ) . در واقع خيرات و نيكيها و سعادت واقعى ، آن نيست كه غرق شدگان در ناز و نعمت و غافلان مغرور به دنيا مىپندارند ، خير و سعادت و بركت براى گروه مؤمنانى است كه داراى ويژگيهاى اعتقادى و اخلاقى فوق هستند و به دنبال آن در انجام اعمال صالح پيشقدمند . آيات فوق ترسيم جالب و تنظيم كاملا منطقى براى بيان صفات اين گروه از مؤمنان پيشگام است ، نخست از ترس آميخته با احترام و تعظيم كه انگيزه ايمان به پروردگار و نفى هر گونه شرك است شروع كرده و به ايمان به معاد و دادگاه عدل خدا كه موجب احساس مسئوليت و انگيزه هر كار نيك است منتهى مىگردد و مجموعا چهار ويژگى و يك نتيجه را بيان مىكند ( دقت كنيد ) . ضمنا تعبير به « يسارعون » كه از باب « مفاعله » و به معنى سرعت براى پيشى گرفتن از يكديگر است ، تعبير جالبى است كه وضع حال مؤمنان را در يك مسابقه كه به سوى مقصدى بزرگ و پر ارزش انجام مىشود ، مشخص مىكند و نشان مىدهد آنها چگونه در برنامه اعمال صالح با يكديگر رقابت سازنده و مسابقه بى وقفه دارند .