« به طور مسلم خداوند كسانى كه او را يارى كنند و از آئين و مراكز عبادتش دفاع نمايند يارى مىكند » ( * ( وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّه مَنْ يَنْصُرُه ) * ) . و بدون شك اين وعده خدا انجام شدنى است چرا كه « او قوى و قادر و غير قابل شكست است » ( * ( إِنَّ اللَّه لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ ) * ) . تا مدافعان خط توحيد تصور نكنند در اين ميدان مبارزه حق و باطل ، و در برابر انبوه عظيم دشمنان سر سخت تنها و بدون تكيه گاهند . و از پرتو همين وعده الهى بود كه مدافعان راه خدا در ميدانهاى جنگ با دشمنان با اينكه در بسيارى از صحنه‌ها از نظر نفرات و ساز و برگ جنگى در اقليت بودند بر آنها پيروز مىشدند ، آن چنان پيروزى كه جز از طريق نصرت و يارى الهى قابل تفسير و توجيه نبود . و آخرين آيه كه تفسيرى است در مورد ياران خدا كه در آيه قبل وعده يارى به آنها داده شده است چنين مىگويد : « آنها كسانى هستند كه هر گاه در زمين به آنها قدرت بخشيديم نماز را بر پا مىدارند و زكات را ادا مىكنند و امر به معروف و نهى از منكر مىنمايند » ( * ( الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ وَآتَوُا الزَّكاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ ) * ) . آنها هرگز پس از پيروزى ، همچون خودكامگان و جباران ، به عيش و نوش و لهو و لعب نمىپردازند ، و در غرور و مستى فرو نمىروند ، بلكه پيروزيها و موفقيتها را نردبانى براى ساختن خويش و جامعه قرار مىدهند آنها پس از قدرت يافتن تبديل به يك طاغوت جديد نمىشوند ، ارتباطشان با خدا محكم و با خلق خدا نيز مستحكم است چرا كه « صلاة » ( نماز ) سمبل پيوند با خالق است ، و « زكات » رمزى براى پيوند با خلق ، و امر به معروف و نهى از منكر پايه‌هاى اساسى ساختن يك جامعه سالم محسوب مىشود و همين چهار صفت براى معرفى اين افراد كافى است