خدا خواهد آمد . از اينجا روشن مىشود اشكالى كه پاره اى از افراد به بعضى از ائمه شيعه كرده‌اند كه چرا بعضى از آنها در سنين كم به مقام امامت رسيدند نادرست است . در روايتى از يكى از ياران امام جواد محمد بن على النقى ع به نام على بن اسباط مىخوانيم كه مىگويد به خدمت او رسيدم ( در حالى كه سن امام كم بود ) من درست به قامت او خيره شدم تا به ذهن خويش بسپارم و به هنگامى كه به مصر باز مىگردم كم و كيف مطلب را براى ياران نقل كنم ، درست در همين هنگام كه در چنين فكرى بودم آن حضرت نشست ( گويى تمام فكر مرا خوانده بود ) رو به سوى من كرد و گفت : اى على بن اسباط ! خداوند كارى را كه در مساله امامت كرده همانند كارى است كه در نبوت كرده است ، گاه مىفرمايد : * ( وَآتَيْناه الْحُكْمَ صَبِيًّا ) * ( ما به يحيى در كودكى فرمان نبوت و عقل و درايت داديم ) و گاه در باره انسانها مىفرمايد حَتَّى إِذا بَلَغَ أَشُدَّه وَبَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً . . . ( هنگامى كه انسان به حد بلوغ كامل عقل به چهل سال رسيد . . . ) بنا بر اين همانگونه كه ممكن است خداوند حكمت را به انسانى در كودكى بدهد در قدرت او است كه آن را در چهل سال بدهد ( 1 ) . ضمنا اين آيه پاسخ دندانشكنى است براى خرده گيرانى كه مىگويند على ع نخستين كسى نبود كه از ميان مردان به پيامبر ص ايمان آورد ، چرا كه در آن روز كودك ده ساله بود و ايمان كودك ده ساله پذيرفته نيست . ذكر اين نكته نيز در اينجا بىمناسبت نيست كه در حديثى از امام على بن موسى الرضا ع مىخوانيم كه جمعى از كودكان در زمان كودكى آن حضرت به سراغش آمدند و گفتند اذهب بنا نلعب : « بيا برويم و با هم بازى كنيم » ! او در جواب فرمود : ما للعب خلقنا : « ما براى بازى كردن آفريده نشده‌ايم » اينجا

--> ( 1 ) نور الثقلين جلد 3 آيه 325