فراوانى قبل و بعد از آن دارد كه فكر آن ، آرامش انسان را بر هم مىزند ، نيست . 8 - همچنين فكر فنا و نابودى و پايان گرفتن نعمت ، آنان را آزار نمىدهد ، چرا كه « آنها هرگز از اين باغهاى پر نعمت و سرور اخراج نمىشوند » ( * ( وَما هُمْ مِنْها بِمُخْرَجِينَ ) * ) . اكنون كه نعمتهاى فراوان و دلانگيز بهشتى به طرز مؤثرى بيان گرديد ، و در بست در اختيار پرهيزكاران و متقين قرار داده شد « ممكن است افراد گنهكار و آلوده در هاله اى از غم و اندوه فرو روند كه اى كاش ما هم مىتوانستيم به گوشه اى از اين همه موهبت دست يابيم ، در اينجا خداوند رحمان و رحيم درهاى بهشت را به روى آنها نيز مىگشايد ، اما به صورت مشروط . با لحنى مملو از محبت و عاليترين نوازش ، روى سخن را به پيامبرش كرده مىگويد « پيامبرم ! بندگانم را آگاه كن كه من غفور و رحيمم ، گناه بخش و پر محبتم » ( * ( نَبِّئْ عِبادِي أَنِّي أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ) * ) . تعبير به عبادى ( بندگان من ) تعبيرى است ، لطيف كه هر انسانى را بر سر شوق مىآورد ، و دنبال آن توصيف خدا به آمرزنده مهربان اين اشتياق را به اوج مىرساند . اما از آنجا كه قرآن ، هميشه جلو سوء استفاده از مظاهر رحمت الهى را با جمله‌هاى تكان دهنده اى كه حاكى از خشم و غضب او است مىگيرد ، تا تعادل ميان خوف و رجاء كه رمز تكامل و تربيت است بر قرار گردد ، بلا فاصله اضافه مىكند كه به بندگانم نيز بگو كه « عذاب و كيفر من همان عذاب دردناك است » ( * ( وَأَنَّ عَذابِي هُوَ الْعَذابُ الأَلِيمُ ) * ) .