اين نظر معاد و رستاخيز و محاسبه اعمال همه آنها كاملا در برابر ما سهل است . و لذا بلافاصله به دنبال اين سخن مىگويد : « پروردگار تو به طور قطع همه آنها را به زندگى جديد در رستاخيز باز مىگرداند و جمع و محشور مىكند » ( * ( وَإِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَحْشُرُهُمْ ) * ) . « چرا كه او هم حكيم است و هم عالم » ( * ( إِنَّه حَكِيمٌ عَلِيمٌ ) * ) . « حكمت » او ايجاب مىكند كه مرگ پايان همه چيز نباشد ، زيرا اگر زندگى منحصر به همين چند روز حيات اين جهان بود آفرينش جهان بيهوده و بى محتوا مىشد ، و از خداوند حكيم دور است كه يك چنين آفرينش بىنتيجه اى داشته باشد . ولى هنگامى كه اين آفرينش مقدمه اى براى آمادگى جهت يك سير دائمى به سوى بىنهايت ، و يا به تعبير ديگر مقدمه اى براى زندگانى ابدى و جاويدان باشد كاملا مفهوم و معنى پيدا مىكند ، و هماهنگ با حكمت او است . زيرا حكيم بى حساب كارى نمىكند . و عليم بودنش سبب مىشود كه در امر معاد و حشر ، مشكلى ايجاد نشود ، هر ذره خاكى كه از انسانى به گوشه اى پرتاب شده جمعآورى مىكند و حيات جديد به آن مىبخشد ، و از سوى ديگر پرونده اعمال همگى هم در دل اين جهان طبيعت و هم در درون جان انسانها ثبت است . و او از همه اينها آگاه است . بنا بر اين حكيم و عليم بودن خدا دليل فشرده و پر مغزى بر مساله حشر و معاد محسوب مىشود .