در آغاز تمام سطح كره زمين بر اثر بارانهاى سيلابى زير آب پنهان بود ، و ساليان درازى بر اين منوال گذشت ، بارانهاى سيلابى فرو نشستند ، آبها در گودالهاى زمين جاى گرفتند ، و خشكيها تدريجا از زير آب نمايان گشتند ، اين همان چيزى است كه در روايات اسلامى عنوان « دحو الارض » معروف شده است . و از آنجا كه آفرينش كوه‌ها با آن فوائد زيادى كه دارند يكى از نشانه‌هاى توحيد است ، به ذكر آن پرداخته و اضافه مىكند « ما در زمين كوه‌هاى مستقر و ثابتى انداختيم » ( * ( وَأَلْقَيْنا فِيها رَواسِيَ ) * ) . تعبير به القاء ( افكندن ) در مورد كوه‌ها با اينكه مىدانيم كوه‌ها همان چينخوردگيهاى زمين هستند كه بر اثر سرد شدن تدريجى پوسته زمين و يا به خاطر مواد آتشفشانى به وجود آمده‌اند ممكن است از اين نظر باشد كه « القاء » به معنى ايجاد نيز آمده است ، در زبان روز مره خود نيز مىگوئيم كه ما براى فلان زمين طرحى ريختيم و چند اطاق در آن انداختيم يعنى بنا كرديم و ايجاد نموديم . به هر حال اين كوه‌ها علاوه بر اينكه از ريشه به هم پيوسته‌اند و همچون زرهى زمين را در برابر فشار درونى از لرزشها حفظ مىكنند ، و علاوه بر اينكه قدرت طوفانها را در هم شكسته و وزش باد و نسيم را به دقت كنترل مىنمايند ، محل خوبى براى ذخيره آبها به صورت برف و يا چشمه‌ها مىباشند . مخصوصا تكيه روى كلمه « رواسى » جمع « راسيه » به معنى ثابت و پا بر جا ، اشاره لطيفى است به آنچه در بالا بيان كرديم كه آنها هم خودشان ثابتند و هم مايه ثبات پوسته زمين و زندگى انسانها مىباشند . به سراغ مهمترين عامل زندگى بشر و همه جانداران يعنى گياهان ميرود ، و مىفرمايد : « ما در روى زمين از هر گياه موزون رويانديم ( * ( وَأَنْبَتْنا فِيها مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَوْزُونٍ ) * ) .