اين هشدارى است به همه افراد و ملتهايى كه غرق نعمتهاى الهى هستند تا بدانند هر گونه اسراف و تبذير و تضييع نعمتها جريمه دارد جريمه اى بسيار سنگين . اين هشدارى است به آنها كه هميشه نيمى از غذاى اضافى خود را به زباله دانها مىريزند . هشدارى است به آنها كه براى سفره اى كه سه چهار نفر ميهمان بر سر آن دعوت شده است معادل غذاى 20 نفر از غذاهاى رنگين تهيه مىبينند ، و حتى باقيمانده آن را به مصرف انسانهاى گرسنه نمىرسانند . و هشدارى است به آنها كه مواد غذايى را در خانه‌ها براى مصرف شخصى و در انبارها براى گرانتر فروختن آن قدر ذخيره مىكنند كه مىگندد و فاسد مىشود اما حاضر نيستند به نرخ ارزانتر و يا رايگان در اختيار ديگران بگذارند ! . آرى اينها همه در پيشگاه خدا مجازات و جريمه دارد و كمترين مجازات آن سلب اين مواهب است . اهميت اين مساله آن گاه روشنتر مىشود كه بدانيم مواد غذايى روى زمين نامحدود نيست ، و به تعبير ديگر به ميزان اين مواد ، نيازمندان و گرسنگانى نيز وجود دارند كه هر گونه افراط و تفريط در آن باعث محروميت گروهى از آنها مىشود . به همين دليل در روايات اسلامى سخت به اين مساله توجه شده است تا آنجا كه از امام صادق ع در حديثى مىخوانيم كه فرمود : « پدرم ناراحت مىشد از اينكه بخواهد دستش را كه آلوده به غذا بود با دستمال پاك كند بلكه به خاطر احترام غذا دست خود را مىمكيد و يا اگر كودكى در كنار او بود و چيزى در ظرفش باقى مانده بود ظرف او را پاك مىكرد ، و حتى خودش مىفرمود گاه مىشود غذاى كمى از سفره بيرون مىافتد و من به جستجوى آن مىپردازم