را كه مىخواهند در قرآن مىجويند ، نه آنچه را كه خدا بيان فرموده ، و به جاى اينكه قرآن مايه هدايتشان شود ، بر انحرافشان مىافزايد ( البته نه قرآن كه هوى و هوسهاى سركششان ) فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَزادَتْهُمْ إِيماناً وَهُمْ يَسْتَبْشِرُونَ وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَتْهُمْ رِجْساً إِلَى رِجْسِهِمْ وَماتُوا وَهُمْ كافِرُونَ « اما آنها كه ايمان آورده‌اند ، آيات قرآن بر ايمانشان مىافزايد و شاد مىشوند و اما آنها كه در دلهايشان بيمارى است پليدى تازه اى بر پليديشان مىافزايد ، از دنيا مىروند در حالى كه كافرند » ! ( سوره توبه - 124 - 125 ) . بنا بر اين با صراحت بايد گفت منظور از آيه فوق اين نيست كه تنها به گفتن « اعوذ باللَّه من الشيطان الرجيم » قناعت كنيم ، بلكه بايد اين « ذكر » را تبديل به « فكر » و فكر را تبديل به « يك حالت درونى » كنيم ، و به هنگام خواندن هر آيه به خدا پناه بريم از اينكه وسوسه‌هاى شيطان حجابى ميان ما و كلام حياتبخش او گردد . 2 - چرا از شيطان رجيم [ به خدا پناه مىبريم ؟ ] « رجيم » از ماده « رجم » به معنى طرد كردن است ، و در اصل به معنى زدن با سنگ آمده و سپس به معنى طرد كردن استعمال شده است . در اينجا از ميان تمام صفات شيطان ، مطرود بودن او مطرح شده ، و اين ما را به ياد استكبارش در مقابل دعوت خداوند به سجود و خضوع در مقابل آدم مىافكند ، اين استكبار ، سبب شد كه ميان شيطان و درك حقايق حجابى ، برقرار گردد ، تا آنجا كه خود را برتر از آدم بپندارد و بگويد : من از او بهترم ، مرا از آتش و او را از خاك آفريده اى و حتى اين سركشى و غرور سبب شد كه به فرمان خدا نيز اعتراض كند ، اعتراضى كه مايه كفر و طرد او گردد . قرآن گويا با تعبير « رجيم » مىخواهد اين واقعيت را تفهيم كند كه