« پاسخ » اين سؤال يك نكته است و آن اينكه اگر انگيزه ايمان در كار نباشد غالبا عمل آلوده مىشود و اگر آلوده نشود بسيار استثنايى است ، و اما اگر ريشه‌هاى درخت عمل صالح از آب توحيد و ايمان به « اللَّه » سيراب گردد ، كمتر ممكن است آفاتى همچون عجب و ريا و تظاهر و خودبينى و تقلب و منتگذارى و امثال آن در آن راه يابد ، و به همين دليل قرآن مجيد غالبا اين دو را با هم پيوند مىدهد چرا كه پيوندشان يك واقعيت عينى و ناگسستنى است . لازم است در اينجا با ذكر يك مثال اين مساله را روشنتر سازيم ، فرض كنيد دو نفر هر كدام دست به ساختن بيمارستانى زده‌اند ، يكى انگيزه الهى دارد و براى خدمت به خلق خدا اين كار را كرده ، اما ديگرى هدفش تظاهر و رسيدن به يك موقعيت اجتماعى است . ممكن است در يك نظر سطحى ما فكر كنيم بالآخره هر دو بيمارستان مىسازند و مردم از عمل آنها يكسان استفاده خواهند كرد ، درست است كه يكى پاداش الهى دارد و يكى ندارد ، ولى عمل آنها ظاهرا با يكديگر متفاوت نيست . ولى همانگونه كه گفتيم اين محصول يك مطالعه سطحى است ، اما اگر كمى بيشتر دقت كنيم خواهيم ديد خود اين دو عمل در جهات مختلف با يكديگر متفاوتند ، فى المثل نفر اول به سراغ محله اى از شهر مىرود كه مستضعفان و نيازمندان در آن بيشترند ، و گاه در يك محله گمنام كه در مسير رفت و آمد نيست اقدام به اين عمل مىكند ، ولى نفر دوم به سراغ نقطه اى مىرود كه بيشتر در چشمها است هر چند در آنجا نياز بسيار كمترى است . نفر اول در انتخاب مصالح و كيفيت ساختمان آينده‌هاى دور را در نظر مىگيرد ، و آن چنان زير بنا را مىسازد كه صدها سال بماند ، اما نفر دوم غالبا به سراغ اين مىرود كه ساختمان زودتر بر پا و افتتاح شود و جار و جنجال راه بيندازد ، و نتيجه مورد نظرش را بگيرد .