پيمانشكنى و سوگند دروغ در آيات قبل مساله مرعوب شدن در برابر اكثريت عددى بود ، و در اينجا انگيزه آن مساله جلب منافع بىارزش مادى است . لذا مىگويد : « هرگز پيمان الهى را با بهاى كمى مبادله نكنيد ) ( * ( وَلا تَشْتَرُوا بِعَهْدِ اللَّه ثَمَناً قَلِيلًا ) * ) . يعنى هر بهايى در برابر آن بگيريد كم و ناچيز است ، حتى اگر تمام دنيا را به شما بدهند ارزش يك لحظه وفاى به عهد الهى را ندارد . سپس به عنوان دليل اضافه مىكند « آنچه نزد خدا است براى شما بهتر است اگر بدانيد » ( * ( إِنَّما عِنْدَ اللَّه هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ) * ) . در آيه بعد دليل اين برترى را چنين بيان مىكند : « آنچه نزد شما است سرانجام فانى و نابود مىشود ، اما آنچه نزد خدا است باقى و جاودان مىماند » ( * ( ما عِنْدَكُمْ يَنْفَدُ وَما عِنْدَ اللَّه باقٍ ) * ) . منافع مادى هر چند ظاهرا بزرگ باشند اما همچون حبابى بر سطح آب بيش نيستند ، در حالى كه پاداش الهى كه همچون ذات مقدسش جاويدان است از همه اينها برتر و بالاتر است . سپس اضافه مىكند : ما كسانى را كه در راه اطاعت فرمانمان ( به خصوص ايستادگى در برابر سوگندها و عهدها ) صبر و استقامت مىكنند به بهترين اعمالشان پاداش خواهيم داد « ( * ( وَلَنَجْزِيَنَّ الَّذِينَ صَبَرُوا أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ) * ) . تعبير به « احسن » دليل بر اين است كه اعمال نيك آنها همه يكسان نيست ، بعضى خوبست و بعضى خوبتر ، ولى خداوند همه را به حساب خوبتر مىگذارد ، و پاداش خوبتر را به آنها مىدهد ، و اين نهايت بزرگوارى است كه فى المثل شخصى چند نوع كالا براى فروش عرضه كند ، عالى و خوب و متوسط ، و خريدار همه را