اول تفسير نمونه مراجعه فرمائيد ) . سپس براى تاكيد بر مساله وفاى به عهد و ايستادگى در برابر سوگندها كه از عوامل مهم ثبات اجتماعى است مىگويد : « سوگندهايتان را در ميان خود وسيله تقلب و نفاق قرار ندهيد » ( * ( وَلا تَتَّخِذُوا أَيْمانَكُمْ دَخَلًا بَيْنَكُمْ ) * ) . زيرا اين امر دو زيان بزرگ دارد اولا « سبب مىشود كه گامهاى ثابت بر ايمان متزلزل گردد » ( * ( فَتَزِلَّ قَدَمٌ بَعْدَ ثُبُوتِها ) * ) . چون هنگامى كه شما عهد و پيمان ببنديد و سوگند و قسم ياد كنيد ، اما قصد وفاى بر آن را نداشته باشيد و اين امر را تكرار كنيد ، سرمايه اعتماد مردم نسبت به شما از ميان مىرود ، و عده اى از ايمان آورندگان در ايمانشان ، سست و متزلزل مىشوند ، گويى گام خود را در جاى ظاهرا محكمى گذارده‌اند ، اما زير آن لغزنده بود و آنها را به لغزش افكنده است . زيان ديگر اينكه « آثار سوء اين عمل يعنى جلوگيرى از راه خدا را در اين دنيا خواهيد چشيد ، و عذاب عظيم الهى در جهان ديگر در انتظار شما خواهد بود » ! . در حقيقت پيمانشكنيها و تخلف از سوگندها ، از يك سو موجب بدبينى و تنفر مردم از آئين حق و پراكندگى صفوف و بىاعتمادى مىگردد ، تا آنجا كه مردم رغبت به پذيرش اسلام نشان نمىدهند و اگر پيمانى با شما بستند خود را ملزم به وفاى به آن نمىدانند ، و اين خود مايه ناراحتيهاى فراوان و شكست و تلخ كامى در دنيا است . و از سويى ديگر عذاب الهى را در سرايى ديگر ، براى شما به ارمغان مىآورد .