الهى بيان شده است ، و حقيقت نيز همين است ، زيرا همانگونه كه انسان در زندگى خود نياز به تابش نور دارد ، در بسيارى از اوقات نياز به سايه دارد ، چرا كه اگر نور يك نواخت بتابد ، زندگى غير ممكن خواهد بود ، و مىدانيم بزرگترين سايه براى ما ساكنان زمين ، سايه كره زمين است كه شب نام دارد و نيمى از سطح زمين را مىپوشاند ، نقش اين سايه بزرگ ، در زندگى انسانها براى هيچكس پوشيده نيست ، همچنين نقش سايه‌هاى كوچكتر و كوچكتر به هنگام روز در مناطق مختلف . ذكر نعمت « سايه‌ها » و « پناهگاههاى كوهستانى » پس از ذكر نعمت « خانه‌ها » و « خيمه‌ها » كه در آيه قبل گذشت گويا اشاره به اين است كه انسانها از سه گروه خارج نيستند : گروهى در شهرها و آباديها زندگى مىكنند و از خانه‌ها بهره مىگيرند ، گروهى ديگر كه در سفرند و خيمه با خود دارند از خيمه‌ها استفاده مىكنند ، اما خداوند گروه سوم يعنى مسافرانى كه حتى خيمه با خود ندارند ، محروم نگذاشته ، و در مسير راه پناه گاههايى براى آنها تهيه ديده است . ممكن است اهميت غارها و پناهگاههاى كوهستانى براى شهرنشينان آسوده خاطر ، هرگز روشن نباشد ، ولى بيابانگردها ، مسافران بىدفاع ، چوپانها و خلاصه همه كسانى كه از نعمت خانه‌هاى ثابت و سيار محرومند و در يك آفتاب داغ تابستان و يا سوز سرماى زمستان گرفتار مىشوند مىدانند تا چه اندازه وجود يك پناهگاه كوهستانى ، اهميت حياتى دارد و گاهى انسانها و حيوانات زيادى را از مرگ حتمى نجات مىبخشد ، بخصوص اينكه اين گونه پناهگاهها معمولا در زمستان گرم و در تابستان سرد است . سپس در تعقيب اين سايبانهاى طبيعى و مصنوعى به سراغ پوششهاى تن انسان مىرود و مىگويد : « خداوند براى شما پيراهنهايى قرار داد كه شما را از گرما