ولى با دقت در همين روايات روشن مىشود كه قرآن نزد على ع با ديگر قرآنها ابدا تفاوت نداشت بلكه اين تفاوت در سه چيز بود : نخست اينكه آيات و سوره‌ها به ترتيب نزول تنظيم شده بود ، و ديگر اينكه شان نزول هر آيه و سوره در كنار آن قيد شده بود ، سومين امتياز اينكه تفسيرهايى كه از پيامبر ص شنيده بود و همچنين آيات ناسخ و منسوخ در آن درج شده بود . بنا بر اين قرآنى كه على ع به جمعآورى آن پرداخت چيزى جز اين قرآن نبود و مازادش « تفسيرها » و « تاويلها » و « شان نزولها » و « تميز ناسخ و منسوخ » و مانند آن بوده است ، و به تعبير ديگر هم قرآن بود ، و هم تفسير اصيل قرآن . در كتاب سليم بن قيس مىخوانيم : ان امير المؤمنين ( ع ) لما راى غدر الصحابة و قلة وفائهم لزم بيته ، و اقبل على القرآن ، فلما جمعه كله ، و كتابه بيده ، و تاويله الناسخ و المنسوخ ، بعث اليه ان اخرج فبايع ، فبعث اليه انى مشغول فقد آليت على نفسى لا ارتدى بردائى الا لصلاة حتى اؤلف القرآن و اجمعه ( 1 ) : « هنگامى كه امير مؤمنان على ع بى وفايى صحابه را مشاهده كرد خانه را ترك نگفت ، و به قرآن روى آورد ، و مشغول جمعآورى همه قرآن ، و نوشتن آن با دست خود شد ، و حتى تاويل و ناسخ و منسوخ آن را جمع آورى فرمود ، در اين هنگام به سراغ امام فرستادند كه از خانه بيرون آى و بيعت كن ! او در پاسخ پيغام فرستاد كه من مشغولم ، سوگند ياد كرده‌ام كه عبا بر دوش نگيرم مگر براى نماز تا همه قرآن را گرد آورى كنم . 2 - قسمتى ديگر از اين روايات رواياتى است كه اشاره به تحريف معنوى قرآن مىكند . زيرا مىدانيم تحريف بر سه گونه است : « تحريف لفظى » و « تحريف معنوى »

--> ( 1 ) بحار الانوار جلد 19 صفحه 11 .